Baybaşin en driemaal is scheepsrecht

Hoe krijg je het nu voor elkaar om de man Baybaşin te bewegen gratie te accepteren? Dat doe je als volgt:

1.je maakt zijn rechtsproces slopend en slepend, door het op alle mogelijke manieren te frustreren. En gefrustreerd is het!

2. zijn gevangenschap zo moeilijk te maken dat hij verlangt naar gratie. En daar wil ik het dit keer over hebben.

Wat heeft Baybaşin in de bijna 20 jaar mogen ervaren om hem te doen verlangen naar -en  uit, wat heet ‘eigen beweging’, te laten kiezen voor uitlevering middels de koninklijke weg: Gratie! Lees verder Baybaşin en driemaal is scheepsrecht

waarom zijn de bananen krom

De waaromvraag is de meest essentiële vraag, maar nauwelijks gesteld. Als kind word je al aangeleerd dat je niet te veel van die waaromvragen moet stellen en blijf je dat desondanks doen dan ben je al gauw een lastig kind en word je weggestuurd met een gemeenplaats als, ja waarom, waarom zijn de bananen krom. En daar moet je het dan mee doen. Ik heb er zelf ook vele malen aan meegewerkt, eerlijk gezegd. Niettemin blijft het de meest essentiele vraag die je kunt stellen, de vraag naar de oorzaak, de vraag naar motieven, de vraag die in de volwassen wereld niet altijd wordt gewaardeerd.

Ooit kwam een man naar mij toe die door een saneringsplan ontslag kreeg. Hij vroeg: Waarom ik? Ik zei dus: “Jongen, dat is de meest essentiele vraag die je kunt stellen”, en gaf hem de raad naar de directeur te gaan om hem die vraag voor te leggen. Ik zei: “En als hij je een heel verhaal vertelt, maar geen antwoord heeft gegeven op jouw vraag dan zeg je: “Ja maar het is me nu nog steeds niet duidelijk: Waarom moet ik vertrekken?” Hij heeft van de directeur nooit antwoord gekregen maar de vertrekpremie werd steeds hoger. Ik heb het hem later wel verteld onder de grootste geheimhouding uiteraard.

In bovenstaand voorbeeld werkte het financieel in het voordeel, maar vragen naar het waarom kan ook een heilloze, gevaarlijke of zelf onbegaanbare weg zijn.

Waarom ik? waarom Baybaşin?

Laten we ons nu eens verplaatsen in wat Baybaşin is overkomen: Hij komt in december 1995 naar Nederland als toerist, zoals dat heet, en wordt direct over de grens door een Nederlands arrestatieteam aangehouden en naar een detentiecentrum gebracht om uitgeleverd te worden aan Turkije. Hij weet dat hij in Turkije wordt gemarteld en mogelijk de doodstraf krijgt, omdat hij door de Turkse regering wordt beschuldigd van landverraad, in verband met zijn activiteiten voor een vrij Koerdistan, immers hij was medeoprichter van de Koerdische regering in Ballingschap in Brussel en in Den Haag. Hij vraagt daarom als de gesmeerde bliksem asiel aan.

Zijn advocaat bestrijdt met succes de uitlevering, maar het aantonen van de onrechtmatigheid van de arrestatie in 1995 is niet gelukt. Er moet een organisatie aan zijn arrestatie vooraf zijn gegaan, maar niets daarover is duidelijk geworden. Dat gegeven verdwijnt uit beeld. En toch was dat essentieel, want waarom vond Nederland zich gerechtigd Baybasin aan te houden danwel te arresteren direct over de grens?

Duidelijk is  dat de periode 1995-1998 geen aandacht mag krijgen in de media. Dat geldt overigens helemaal voor de zaak Baybaşin. Hoe dan ook, het verhaal is dat de arrestatie in 1998 helemaal losstaat van de aanhouding in 1995. Gesuggereerd wordt zelfs in de media dat Baybaşin als asielzoeker naar Nederland kwam.

Wat blijkt na zoveel jaren: een arrestatiebevel is er niet en is er ook nooit geweest. Aan de arrestatie ligt een diplomatiek verzoek van de Turkse -aan de Nederlandse regering ten grondslag, een Herenakkoord of Gentlemen’s Agreement, en dat is pas recent via het WOB verzoek van Ton Hofstede over deze kwestie duidelijk geworden. En zoals we weten komt daar niets van op papier en dan kunnen er wat tegenstrijdigheden ontstaan in de publieksvoorlichting van beide landen, zo valt te lezen in het artikel van Kees van der Plas:

„Op 27 maart 1998 organiseerde Murat Basesgioglu, de Turkse minister van Binnenlandse Zaken in allerijl een persconferentie. Die dag was in Nederland de vermogende Koerdische zakenman Huseyin baybasin gearresteerd. De minister eiste de eer voor zichzelf op: „Wij hebben Baybasin gearresteerd” zo zei hij dat letterlijk. En hij kon ook precies uitleggen waarom: „ Baybasin ondersteunt met grote sommen geld de Koerdische TV-zender Med-TV, het Koerdische parlement in ballingschap en de PKK. dat hebben we nu een halt toegeroepen.”

Het Nederlands Openbaar Ministerie legde het iets anders uit: Baybasin was gearresteerd omdat hij leider was van een ongekend groot misdaadconcern. Men ( let op niet wij of het OM) had vijf maanden zijn telefoon afgeluisterd. Hij verdiende miljoenen met zijn drugshandel en minstens twee keer had hij met zijn autotelefoon in code taal ( let op: make him call was de codetaal voor maak hem koud) vanuit Nederland een opdracht tot moord gegeven, in de Verenigde staten en Turkije.”

Meneer de rechter, wie spreekt hier de waarheid? Turkije of Nederland. Wat mij betreft is het een vraag naar de bekende weg, maar ik zou het u zo graag hardop willen horen zeggen.

Het Herenakkoord tussen Turkije en Nederland

In de kranten en tijdschriften valt keer op keer de volgende zin te lezen:
– In 1995 kwam de Koerd Baybaşin in Nederland terecht en vroeg asiel aan.
– De Koerd Baybaşin bevond zich in Nederland en vroeg asiel aan.
– PKKsympathisant Baybaşin kwam in 1995 naar Nederland en vroeg asiel aan.

Maar zegt een vluchteling of asielzoeker dat zo?
Ik kwam (toevallig) in Nederland terecht en dacht kom laat ik hier eens asiel aanvragen? Of: Nu ik me toch in Nederland bevind kan ik net zo goed asiel aanvragen?

Nee, normaal is dat je schrijft: Lees verder Het Herenakkoord tussen Turkije en Nederland