Baybasin en de huis-, tuin- en keukenavonturen

‘Hoe zou het nu met hem gaan?’, dat is een vraag die ik me af en toe stel.

Eind 2011 las ik dat al zijn schilderspullen, boeken en tv weggehaald waren uit zijn cel. Waarom ze dat deden werd niet duidelijk in dat artikel. Ik vond het sowieso te erg voor woorden om dat met een levenslanggestrafte te doen en hem alleen zijn gedachten te laten. Ik vind dat beslist een vorm van martelen. Maar hij mocht wel postkaartjes ontvangen, zo las ik. Dat was het moment dat ik besloot dat te doen. Ik dacht toen: weet je wat, ik stuur hem wekelijks een kaartje, dan heeft hij iets om naar uit te kijken( for the time being, dacht ik toen nog). In die tijd hield ik ook een fotoblog bij en schreef bij mijn foto’s een verhaaltje over mijn huis-, tuin- en keukenavonturen’ . Datzelfde deed ik toen per postkaart, heel compact vanwege de beperkte ruimte, maar toch een klein verhaal.

Ik schreef hem dat ik me bewust was van de eenzijdigheid, maar als er iets was dan kon hij dat laten weten via zijn advocaat of via zijn vrienden. Via de Talk2Myra’s radioshow begon hij mij te bedanken voor de postkaarten en mijn schrijfsels. En ook via vrienden heb ik wel eens een bedankje gekregen. Regelmatig schreef ik dat hij mij simpelweg moest laten weten dat hij mijn kaartjes niet op prijs zou stellen en ik zou stoppen.

Die schrijfsels waren vaak een toelichting op de inhoud van de foto en wat ik onderweg dan beleefde. Fotograferen is een hobby van mij en ik ben zelfs zover gegaan om in mn vrije tijd een paar jaar de fotovakschool te volgen. Hoe dan ook, ik hoopte met het sturen van de postkaarten, met mijn foto’s die ik op mijn zwerftochten door Nederland en daarbuiten maakte, een aantal zaken te bereiken:
wat ik al eerder zei, iets om naar uit te kijken, maar ook een basis om te delen met anderen, zoals je dat in het sociale leven ook doet. Iets dat luchtig is en geen zware kost.

Ik begon mijn kaartje altijd met ‘Dear mister Baybasin’ en zelfs dat had een reden. Ik las namelijk ergens dat de bewakers hem meneer zwembad noemden. Dat vond ik vreselijk, vandaar. Ik dacht dan lezen ze dat keer op keer, misschien verdwijnt dat dan. Maar aan die kaartschrijverij is dus een eind gekomen.

Sinds de dames Myra en Boudine van Boublog, me op een wel zeer nadrukkelijke manier te kennen hebben gegeven dat Baybasin geen enkel contact met mij op prijs stelt, ben ik met het sturen van postkaarten uiteraard gestopt. Het schrijven van huis-, tuin- en keukenverhaaltjes vergt een zekere spontaniteit en die is er na de interventie van de dames niet meer.

Wel heb ik zo mijn gedachten over de hele gang van zaken, want zodra ik kenbaar maakte dat ik contact had met Baybasin, begonnen de moeilijkheden. Eigenlijk was ik benieuwd hoe lang dat contact getolereerd zou worden, dus niet.

Je weet dat het komt en toch is dan de wijze waarop verrassend. Eerst al de interventie van zijn advocaat, via een aangever uiteraard, en later de interventies van Myra en Boudine van Boublog om mij te bewegen de hele website te deleten, omdat Baybasin dat zou willen. Dat laatste ging mij te ver.

Dat mijn beschouwingen door een aantal mensen niet op prijs worden gesteld heb ik uiteraard al langer door. Bij Steven Brown werd ik op een gegeven moment door twee stalkers belaagd zodra ik een commentaar schreef. Sinds ik niet meer reageer, zie je die mensen daar niet meer.

Bij de roestige spijker had ik last van een zekere Mannes, een reageerder die onder meerdere aliassen ook elders de confrontatie en dialoog met mij zocht, totdat hij glorieus ten onder ging in de dialoog bij De Roestige Spijker. Dat ik de discussie won is op zich wel humor, althans dat vond ik toen, maar in feite niet belangrijk. Wel dat zijn aandeel in de discussie werd gewist en vlak daarna kreeg ik een email van de redactie om mij voortaan te beperken tot 5 regels commentaar. Ik heb even nodig gehad om dat helder te krijgen, maar Mannes K. etc. etc. behoorde tot de redactie, schat ik zo.

Bovendien ontdekte ik dat de hogere legerleiding aldaar besloten had dat de roestige spijker, en dus mijn commentaren, niet gevonden mocht worden op google. Is dat niet curieus, voor een website die zelfs rechtszaken voerde om Dutch Injustice onder de aandacht van het publiek te krijgen? De Roestige Spijker bleef echter in de schaduw  opereren terwijl de jagers op Demmink via de andere kanalen de publieke opinie moesten zien om te vormen.

Begrijpen doe ik het wel inmiddels. Het sturen van de aandacht is een machtig wapen. Ik vind het interessant om te zien, want er moet een belang zijn voor zo’n blog om dat te doen.  Waarom denk ik namelijk dat bijvoorbeeld een blog als Barracuda voor de Pootorganisatie werkt, en mogelijk deel uit maakt van het redactieteam van De Roestige Spijker? Hoewel hij zogenaamd met mondsnoerende logica het complotterdom fileert, zoals hij zichzelf introduceert, maakte hij in feite reclame voor Micha Kat en in de slipstream genereert hij aandacht voor Demmink. En dat laatste past uitstekend in de jacht van de heren Poot op Demmink.

Niet verrassend dat ook Barracuda na maart vorig jaar, net als o.a. Micha Kat, zijn vertrek aankondigde. Recent maakte hij er op zijn site opnieuw melding van, om bezoekers aan het idee te laten wennen. Dat gaat altijd in de reactieruimte. Wat ook opmerkelijk is, is dat hij voortdurend de boodschap de ether in gooit dat Poot zich wenst te distantieren van Kat en dat deze hem niet meer betaalt. Een zekere Douwe vroeg hem een keer of hij daar dan de bewijzen van had. Daar wordt uiteraard dan niet op gereageerd. Poot zelf viel hij nooit af. Geen enkel kritisch geluid t.a.v. de heren Poot.

Hoe dan ook, rondom deze man Baybasin is veel gaande. En dan denk ik: Daar zit je dan Baybasin, nu in de zoveelste gevangenis tussen het beton. Ik hoop dat anderen mijn taak hebben overgenomen en je ter afleiding regelmatig een kaartje sturen over huis-, tuin- en keukenavonturen. Je bent niet mijn baby zoals Boudine van Boublog suggereerde, maar toch voel ik wel zorg. En zelfs al zou je besluiten een rechtszaak tegen mij en mijn website te beginnen, dan nog!…

Baybasin en ‘out of the box thinking’

In de Herzieningszaak van Baybasin heeft Aben vorig jaar zijn toevlucht genomen tot het inhuren van een out of the box thinker. Die actie is, door het voortdurend uitstellen van een eindconclusie tbv de rechters van de Hoge Raad, met de nodige scepsis ontvangen. Ook door mij, uiteraard, omdat het doel daarvan nogal obscuur is. Maar in een gezonde situatie is zo’n aanpak zo gek nog niet, kan ik uit mijn werkervaring vertellen. Ik heb workshops gegeven volgens een bepaalde methode: Leaderships Effectiveness and New Stategies. Die methode was er op gericht deelnemers los te laten komen van oude denkbeelden en denkpatronen en hen te stimuleren met out of the box ideeën te komen. Niet omdat die ideeën direct uitvoerbaar hoeven te zijn, maar ze kunnen een nieuwe kijk op de eigen organisatie en problematiek geven en zijn zodoende, hoe extreem of bizar dan ook, heel functioneel en nuttig. Het kon niet gek genoeg zijn en toch was de, op die manier verrassende, uitkomst van zo’n workshop  altijd praktisch uitvoerbaar.

In die zin heb ik bijvoorbeeld geen moeite met een site als dat van de door bepaalde webbloggers, met name Boudine van Boublog, zeer verguisde Lees verder Baybasin en ‘out of the box thinking’

Baybasin en the dutch fact factory

Op zoek naar meer informatie over het boek “De Maffia van Turkije” van Frank Bovenkerk, en de betekenis daarvan voor zijn arrestatie en veroordeling, vind en  beluister ik onderstaand Radio interview met Baybaşin bij Talk2Myra van 30 maart 2014, duur 1 uur en 7 minuten.

Daarin vertelt Baybaşin zelf, vanaf de 40ste minuut tot de 50ste minuut, uitgebreid over de inhoud van dit boek, op een directe en verhelderende wijze.

Hij geeft daarmee in feite alle antwoorden die ik zocht in de vorige drie afleveringen:

#Baybaşin en de fijne heren der wetenschap

en

Het verhaal van Hüseyin Baybasin

en

#Baybaşin en de storytellers

over de totstandkoming en de betekenis van dit boek.

Ik heb mijn best gedaan het gesprek zo goed mogelijk weer te geven, maar hij spreekt zeer snel. Dus het kan zijn dat ik hier en daar een woord heb overgeslagen. In ieder geval, hierna het gesprek van de 40:00 ste tot de 50:00 ste minuut.

23-07-2019

Een paar jaar geleden werd ik door de interviewster Myra onder dreiging van een rechtszaak gesommeerd de beide uitgewerkte interviews op deze website weg te halen. Ik heb daar indertijd geen gehoor aan gegeven, ook al omdat deze Myra aan het begin van de serie interviews de luisteraars op riep de inhoud breed te verspreiden. Ik heb besloten er nu gehoor aan te geven. Uit dit interview heb ik ter lering een paar uitspraken laten staan. Ook omdat het conflict dat naar aanleiding van deze uitwerking ontstond veelzeggend is. 

Terug naar Baybasin en een aantal opmerkelijke uitspraken:

“Het publiek is over mijn zaak verkeerd voorgelicht. Deze professor Bovenkerk schreef een boek van A tot Z een leugen. Zo schandelijk, hij bereidde het voor en publiceerde dat boek, De Turkse Maffia, samen met politieregio Noord-Oost. Ze hebben het boek samen voorbereid. In de introductie van dat boek staat het zelfs geschreven, dat zij het samen hebben voorbereid.

Dat boek is volledig door de politie geschreven, niet door Bovenkerk zelf, en nu hebben we het bewijs daarvan. Ze hebben dat boek als bewijsmateriaal tegen mij gebruikt om daarmee de opsporingsambtenaren te overtuigen dat ik crimineel zou zijn, en dat was de reden voor hen om stappen tegen mij te ondernemen, en op die manier onderzochten ze mij en arresteerden me en zo voort.

Hoe dan ook, dat boek is in 1998 gepubliceerd in het Nederlands, en daarna ik denk in 1999, in het Turks en in 2007 gepubliceerd in het Engels. Maar vreemd genoeg wat ze vertelden in de pagina’s en de zinnen van de eerste editie verschilde van de editie in het Turks, en ook totaal verschillend van de editie van 2007 in het Engels.

Dus kun je zien: wat de politie nodig heeft, hebben ze in het boek gezet om een beeld te schetsen bij het publiek.

Hoewel mevrouw van der Plas me voorhield dat dit geheim moet blijven en ik er niet over moet praten, spreek ik erover want het is mijn zaak en het kan mij niet schelen wat ze er van denken, om eerlijk te zijn, en daarom en omdat ze me toch niets meer kunnen maken, want ze namen al alles van me af. En bang ben ik ook niet voor hen.

Niet alle professoren zijn smerig zoals Bovenkerk en niet alle Koerdische mensen, die Turkije zijn ontvlucht, zijn goedkope laag bij de grondse dronkelappen zoals deze Yüsel Yeşilgöz. En alle filosofen zijn niet als deze mevrouw. Informatie over haar kun je vinden op Boudina ( één van mijn favorieten en geweldig mens, Boudine, respect. Haal de informatie op Boudina’s Boublog, je kunt het vinden) en hoe zijzelf (die mevrouw dus) is gemanipuleerd door dit smerige criminele boek van professor Bovenkerk, en hoe zij op haar beurt anderen manipuleerde zoals haar docenten. Dus dit is wat ze hebben gecreeerd: een fout beeld.

Dus hoe ze elkaar manipuleren en elkaars manipulaties en leugens accepteren, liever dan op zoek te gaan naar de waarheid.”

Tot zover Baybasin. Als de vraag van Baybaşin ‘Can you imagine? aan mij zou zijn gericht dan kan ik nu volmondig ja zeggen. Inmiddels kan ik mij er alles bij voorstellen. Het Nederlands justitieel systeem is niet meer dan een fact factory en het product is, ik mag wel zeggen, van bijzonder slechte kwaliteit. Dat is uiteraard een kwestie van de positie die je inneemt van waaruit je dat bekijkt en beoordeelt.

De verantwoordelijken die Baybaşin achter de tralies hebben gebracht zijn immers tot nu toe uitermate succesvol geweest met hun productieproces in hun fact factory. Baybasin zit nog steeds gevangen, inmiddels bij elkaar ruim 18 jaar. Van een eerlijk proces kunnen we allesbehalve spreken. Het succes is met alle macht, middelen en mensen afgedwongen. Wat rest voor Baybaşin is het verhaal. Zijn verhaal.

(P.S.:  Het conflict hieronder in de reacties kan  wellicht verwarrend zijn. Het is aan uzelf of u dit toch wilt lezen.)

Baybaşin en het Englandspiel

Oom Jaap noemde ik hem, hoewel hij niet echt mn oom was, maar hij was als vriend van de familie zo eigen dat die titel vanzelfsprekend bij hem hoorde. Mijn moeder was heel erg gek met hem. Ze kenden elkaar al vanaf hun jeugd. Misschien hadden ze wel eens verkering met elkaar gehad. Hoe dan ook ze hadden een goede band. Zelfs zo dat mijn moeder na de oorlog de trouwring van hem kreeg die had toebehoord aan zijn eerste vrouw, die in de oorlog was gefusilleerd. Voor gouden ringen was in die tijd geen geld.

Oom Jaap was militair in hart en nieren. Had nog gevochten in Korea en uiteraard in de Tweede Wereldoorlog. Vanuit Engeland deed hij gevaarlijke operaties op het vaste land van Europa. Zijn eerste vrouw, een Zwitserse, deed hetzelfde, maar Lees verder Baybaşin en het Englandspiel

Baybaşin: zijn veroordeling een povere constructie

Begin 2007 begon ik een blog bij de Volkskrant als tijdverdrijf.  Daar kwam na een tijdje een blogger bij uit Cambodja. Hij runde een schooltje en mocht als enige zijn blog gebruiken om donaties te genereren. Velen deden dat trouw, waaronder ik. Toen kwam er in 2010 een kink in de kabel, de man werd gearresteerd in verband met pedofiele activiteiten, veroordeeld, gestraft en in 2011 het land uitgezet.

Via een reactie kwam ik terecht op de website van Micha Kat, van Revolutionaironline, die indertijd in die contreien woonde, er een artikel over schreef op zijn toenmalige website Klokkenluideronline, en daarin  onthullingen aankondigde. Ik heb er nooit meer iets van gezien op zijn website. Wel voor het eerst over Demmink en zo kom je van hier naar daar en uiteindelijk bij boublog, waar ik las over Baybaşin. En door een oproep daartoe, eind 2011, begon ik met ansichtkaarten te sturen aan Baybasin, dan heeft hij iets om wekelijks naar uit te kijken, dacht ik.

Eerlijk gezegd dacht ik ook dat het van tijdelijke aard zou zijn, ter overbrugging tot de uitspraak van de Hoge Raad zou komen op 3 juni 2012. Bovendien werd het verhaal van zijn onschuld zo overtuigend door Boudine Berkenbosch van Boublog gebracht, ik wilde gewoon wel aannemen dat het allemaal op een grote vergissing berustte, immers dat was al een paar keer daarvoor gebeurd, denkend aan de Puttense zaak en Lucia de B.

Intussen begon ik me meer in te lezen in de zaak Baybaşin. Krijg ik me daar een Engels artikel onder ogen, ik schrok me dood, Pablo Escobar was er niks bij, Mexicaanse toestanden, een hele misdadige clan die al schietend en moordend door Londen trok.  Ik dacht, mijn hemel waar ben ik nu weer ingestapt; ik zit hier als een nette mevrouw uit de provincie een beetje postkaarten te sturen en verhaaltjes te schrijven aan een grote crimineel, en dan heb ik hem ook nog eens beloofd dat ik dat elke week tot zn vrijlating ( dacht dus tot juni 2012) zou doen.

Echt mensen ik dacht: Hoe kom ik hier in godsnaam weer van af? Je bent net met pensioen en je wilt leuke dingen doen en dan stort je je weer in zoiets! Weet je wat, dacht ik bij mezelf, ik schrijf die Corstens een brief:

 

Ik dacht qua inhoud snijdt dat mes aan twee kanten. Jaja ik ben heel erg en niets menselijks is mij vreemd. Beetje ma flodderbrief is het wel geworden en dat ook een beetje met opzet om aandacht te genereren. Dat had effect want per omgaande kreeg ik een keurig antwoord van hem via zijn griffier:

 

Op moment had ik werkelijk geen enkele reden om te twijfelen aan de oprechtheid van deze brief. ‘Gelet op de complexiteit van de zaak’ stond er in. ‘Niet de tijd maar zorgvuldigheid is het uitgangspunt van een zaak bij de Hoge Raad.’

Dat maakte indruk, dat zijn woorden die ik vanuit mijn professie begrijp en fascinerend vind, dus ik  ging vanaf dat moment me serieuzer verdiepen in de zaak Baybaşin. Mijn kleine paniekmoment was ik al lang te boven gekomen, en ik bleef gewoon wekelijks mijn kaartje sturen, natuurlijk! Ik dacht, al is hij wellicht toch een zware crimineel, het is niet verkeerd om dat voor die man te doen, je hebt het hem beloofd, hij heeft er niet om gevraagd, klaar, niet meer over zeuren! Je kan en mag dat niet meer stoppen. Nee niet met deze man. Zo had ik al besloten.

De kalmte was al heel snel terug gekeerd, maar ik had inmiddels die brief wel geschreven.  Het antwoord is nu bepaald interessant te noemen omdat hij daarin al zo nadrukkelijk het tijdsaspect noemde, bizar omdat de Hoge Raad toen nog steeds gebonden was aan een tijdslimiet. Wel was de wet voorziening ten voordele in de maak. Een wet waar dus het tijdsaspect uit werd weggelaten, en met opzet is mijn overtuiging.

Hoe dan ook, toen ik zo het e.e.a. las o.a.  het arrest van Davids, waarin Baybaşin in 2004 in cassatie bevestigd kreeg, dat hij ‘terecht’ levenslang had gekregen in 2002, toen wist ik gewoon: Deze man is veroordeeld op een povere constructie. Zo noemde ik zijn veroordeling.

op 13 mei 2013 schreef in een commentaar bij de roestige spijker:

De Hoge Raad met al die deftige hooggeleerde heren weten zich geen raad, want de zaak is geen zaak. De zaak is een povere constructie, en Baybasin de prijs die de overheid moest betalen voor het veilig stellen van het belang van een bestuurselite.

Nu, bijna twee jaar na dit commentaar, ben ik er zelfs nog meer van overtuigd geraakt. Wat het belang is daar moeten we nog steeds naar raden. Zijn het die pedofiele gedragen van Demmink of zijn het economische belangen, zijn het verplichtingen in NATO verband, is het de drugshandel of simpelweg prestige, of simpelweg het niet willen toegeven heel erg fout te hebben gehandeld? Of is het een combinatie van al deze aspecten. Saillant detail is wel dat Corstens toestemming had gegeven indertijd om Baybasin uit te leveren. Een beslissing die later door een rechter werd herroepen.

Het is een grote en inderdaad zeer complexe zaak (geworden). Dat is voor mij duidelijk. Echter, de veroordeling van Baybaşin is en blijft een povere constructie.