Baybasin en de A-G Aben



Dat vond ik indertijd een opvallend gegeven, een keurige c.v. zonder allerlei al dan niet lucratieve nevenbezigheden. Nee, meneer Aben geeft les aan de Universiteit en krijgt er niet voor betaald.

En hier lees je eens wat en daar lees je eens wat, zoals de tweet van voormalig Raadsheer Wicher Wedzinga, waarin hij alle vertrouwen uitspreekt over deze  Advocaat-Generaal Aben.

 

Wat vooraf ging

Langzamerhand ontstaat in de loop der tijd bij mij een beeld van deze man, zo ook door het lezen van een zeer interessant artikel dat op 17 december 2011 in het NRC verscheen over A-G Aben:

“Deze week is strafrechtexpert en advocaat-generaal Diederik Aben wat mij betreft de hoogste eer te beurt gevallen die in juridisch én politiek Nederland voorhanden is. Hij is niet benoemd in de Hoge Raad der Nederlanden. En wel omdat de PVV dat verhinderde en de vaste Kamercommissie voor Veiligheid en Justitie daarin mee ging. De Hoge Raad liet hem deze maand op de voordracht braaf naar de laatste plaats zakken.Het hoogste rechtscollege en de Kamer zwichtten aldus voor het PVV-dreigement de rel rondom de benoeming van hoogleraar Ybo Buruma van dit najaar nog eens dunnetjes over te doen. Diens ernstige tekortkoming was betrokkenheid bij de PvdA, waar de PVV uiteraard niet mee uit de voeten kon. De Kamer negeerde dat en benoemde hem toch. Diederik Aben is door de PVV op de zwarte lijst gezet omdat hij de verkeerde mening had over de wrakingskamer in het proces Wilders. Aben vond destijds de beslissing om de rechters te vervangen namelijk onnodig, slecht gemotiveerd en strijdig met de jurisprudentie. Deze ‘persoonlijke notitie’ lekte uit en zorgde voor rumoer, waarna het parket het uitlekken ‘betreurde’.”

Dat lezende dan weten wij toch genoeg, want weliswaar wordt met de vinger gewezen naar Wilders van de PVV, maar wie was toen voorzitter van de vaste kamercommissie Veiligheid&Justitie?

Van der Steur

Jawel de huidige minister Van der Steur. Uit zijn c.v. de volgende alinea:

Sinds 2010 ben ik lid van de Tweede Kamer en lid van de vaste commissie voor Veiligheid en Justitie, in 2012 werd ik gekozen tot ondervoorzitter van de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken. In de Tweede Kamer zet ik mij onder meer in voor een veiliger Nederland, de opsporing en vervolging van criminelen en een samenleving waarin voor slachtoffers wordt opgekomen; een land waarin iedereen zich veilig voelt.”

Klik hier voor meer achtergrond.

Dat uitlekken gebeurde in 2010. In datzelfde jaar op 9 november 2010 verscheen er een artikel over A-G Aben in het NRC:

Advocaat-Generaal Hoge Raad brandt vingers aan proces-verbaal.”

En verder:

“Lees hier de persverklaring van Fokkens. (staat in het artikel, maar de persverklaring is verdwenen.) Daarin staat dat het om een privé-opvatting van Abens gaat en dat het parket bij de Hoge Raad de publicatie ervan ‘betreurt’. De Hoge Raad heeft in deze discussie niets te zoeken. Tegen de beslissing van de wrakingskamer van de rechtbank staat immers geen beroep open. Die is onherroepelijk en dan horen de hogere zittende of staande magistraten van de Hoge Raad er het zwijgen toe te doen. Maar hier kroop het bloed kennelijk waar het niet gaan kon. En werd er dus een ‘privé opvatting’ opgetikt die per email de rechtbank Amsterdam bereikte, waar die ongetwijfeld gretig werd gekopieerd. Daarna kreeg het weekblad Vrij Nederland inzage, gaf er hier aandacht aan en gingen de poppen geheel vanzelf dansen. Aben besloot daarop zijn notitie maar zelf te publiceren en wel hier, op het NJblog.”

Tegengas door Reinier Bakels

Dan wordt er op 10 november in een commentaar  tegengas gegeven door Reinier Bakels en wordt Aben door hem beoordeeld als een integere professional.

Hij schrijft en ik plaats het hier onverkort: ….

“Niet de Hoge Raad heeft hier gesproken, maar een lid van het parket bij de Hoge Raad. Niet van de Hoge Raad. Advocaten-Generaal geven de Hoge Raad rechtskundige adviezen – die de Hoge Raad kan volgen of niet. PG Fokkens is niet de “baas” van Aben – AGs zijn principieel onafhankelijk, ook t.o.v. de PG. Het woord “baas” wekt een volstrekt verkeerde suggestie.

Het is ook een ernstig misverstand dat Aben zijn mond had moeten houden. Zeker, als een zaak onder de rechter is, dan moeten we die niet voor de voeten lopen met ongevraagd advies. Maar over de toewijzing van het wrakingsverzoek is al lang beslist, en tegen die belissing staat geen beroep open, zoals hierboven al wordt aangegeven. En – misschien nog belangrijker – het is juristen eigen om te discussiëren. Het gaat ten slotte om de toepassing van ingewikkelde regels. Eigenlijk is dit gewoon een kwestie van vrijheid van meningsuiting (vaar GW anders zo voor is). Het nut van discussie is, dat meer duidelijkheid wordt verkregen.

Wat hier duidelijk wordt (ook naar aanleiding van een commentaar recent in het Nederlands Juristenblad van een willekeurige rechter-plaatsvervanger dat tot dezelfde conclusie komt als Aben) is dat de beslissing om het wrakingsverzoek te honoreren hoogstwaarschijnlijk mede politiek gemotiveerd was, en wel in het voordeel van Wilders. het gind er niet om of de rechter vooringenomen was, maar of hij als vooringenomen werd gezien. Doordat Wilders en Moszkowicz voortdurend op de man in plaats van de bal spelen hebben ze die perceptie hardhandig zelf in de wereld gebracht. En dan vind ik het wel een mooi gebaar van het Hof dat ze zeggen: als je wilt zijken, dan geven wij je niet de kans om door te blijven zijken, maar geven we je gewoon je zin.

Ik vind dat de menselijke factor van de gewraakte rechters ook een rol mag spelen. Dit zijn ongetwijfeld integere professionals, die nu een harde draai om hun oren krijgen. Begrijpelijk dat ze Aben vragen: joh wat vind jij daar nou van? Intussen werken Wilders en zijn handlanger Moszkowicz er hard aan om de perceptie van het (ondeskundige) publiek te versterken dat de rechter hier straks met de natte vinger een oordeel zal vellen dat ongeveer overeenkomt met zijn politieke overtuiging. Statistisch gezien is de kans groot dat hij “links” is (voro zover D66 nog links is), en Wilders dus zal veroordelen.

Dat is een volstrekt oneerlijke voorstelling van “de juridische methode”, en dat zou meneer Jensma ook wel eens mogen benadrukken. Rechters zijn gehouden om hun beslissingen niet alleen op deugdelijk bewezen feiten te baseren, maar ook op een deugdelijke motierving vanuit wetgeving en jurisprudentie. Het is geen uitzondering dat rechters aanwijsbaar tegen hun eigen politieke overtuiging in oordelen. Dat is professoneel, en het wordt ook afgedwongen door de Hoge Raad: een slechte motivering is een “cassatiemiddel”.

Inmiddels dient het volgende “schandaal” zich al aan …. : de uitspraak van ernst Numann, ditmaal wel een “echt” lid van de Hoge Raad, dat het proces beter elders kan worden overgedaan dan in Amsterdam. Ik zie niet in hoe dat van invloed kan zijn op de uiteindelijke beoordeling van de strafbaarheid, maar voor GW en MM is elke aanleiding om aan stoelpoten te zswgen er één.

Ik zou wensen dat wij hier in Nederland ook een regel zouden hebben die “contempt of the court” verbiedt. En verder vraag ik mij af of de advocatenorde (bij monde van zijn Deken) geen rol heeft om het imago van de advocatuur een beetje op peil te blijven. Er wordt nog wel eens geroepen dat advocaten alles moeten doen wat in het voordeel van hun cliënt is. Dit proces is een prachtig voorbeeld dat dat niet waar kan zijn. Een advocaat moet – ik herhaal – de bal spelen, en niet de man. het afbranden van rechters is een hoogst bedenkelijke processtrategie.

Voor de buitenwereld is een advocaat synoniem met een strafpleiter, en het woord “advocatenstreek” staat zelfs in Van Dale. Terwijl in werkelijkheid maar een heel beperkt deel van de advocatuur zich met strafrecht bezig houdt, en rechters er alles aan doen om zich alleen aan argumenten wat gelegen te laten liggen en niet aan verdachtmakingen.”

Totzover het commentaar van Reinier Bakels.

Abens kandidatuur voor raadsheer Hoge Raad

Onder de discussie die ontstaat n.a.v. de kandidatuur en de daaropvolgende afwijzing zegt hij:

“Aben ondertussen is materieel niet echt te beklagen. Een raadsheer is niet “hoger” dan een advocaat-generaal (wat hij nu is), en verdient evenveel. Een raadsheer heeft (in collegiaal verband) het laatste woord, dat wel. Maar een A-G heeft misschien wel interessanter werk, want hij kan de merites van een zaak in detail wetenschappelijk uitpluizen in zijn “conclusies”, waarbij hij leiding geeft aan een staf vol briljante koppen.”

Het herzieningsverzoek

Tja dat is heel mooi, maar dat team is onderhand al vier jaar bezig en het einde is nog lang niet in zicht. Dus wat is daar aan de hand? Al eerder heb ik aangeven dat deze Aben het Herzieningsverzoek in de maag is gesplitst.

En daar herken ik iets: eerst publiekelijk afbranden en dan hem opzadelen met een onmogelijke klus, waar hij geen nee tegen kon zeggen. Dat is wat ik denk. Hij kan geen kant op, deze Aben net als Baybasin. Met beiden heb ik het te doen, immers ze zijn tot elkaar veroordeeld en daar wil ik aan toevoegen: door dezelfde club!…

#Baybasin en the rolling stones

Baybaşin is concreet veroordeeld voor

1. Opdracht tot moord en
2. Heroinehandel

(Lees voor een beter begrip vooraf svp Baybaşin en de (re)constructie van een moord door op deze zin te klikken.)

Toch hier nog even de wijze waarop dit hof tot haar oordeel is gekomen:

Het hof: “Op 9 november 1997 is Sadik Suleyman Öge in een theetuin in Istanbul vermoord. Uit telefoongesprekken die zijn afgeluisterd voor, op en na die datum, blijkt dat de verdachte Baybaşin rechtstreeks betrokken is geweest bij deze moord.”
Lees verder #Baybasin en the rolling stones

Aben speelt iene miene mutte met Baybasin

Mijn moeder zei vroeger altijd: Als je ergens geen verstand van hebt ga dan te rade bij mensen met ervaring. Ik denk met zeer warme gevoelens en bewondering aan haar. Dus ja juridisch heb ik natuurlijk geen kaas gegeten van al die rechtszaken, vonnissen, arresten en herzieningsverzoeken, dus ik mag graag mensen die er verstand van hebben lezen. Daarvan zijn er op het web niet zoveel en dan kom je al gauw uit bij een unieke figuur als voormalig Raadsheer Wicher Wedzinga. Ik mag Wicher wel met Lees verder Aben speelt iene miene mutte met Baybasin

Baybasin en de conclusie van Aben

Laten we eens kijken naar de conclusie van de A-G Aben op 4 september 2012 naar aanleiding van Baybasins Herzieningsverzoek van april 2011

1. Waar het herzieningsverzoek betrekking op heeft ( blz 1)

Het herzieningsverzoek heeft betrekking op de onherroepelijke veroordeling van H. Baybaşin op 30 juli 2002 tot levenslang en het beroep hiertegen dat 21 oktober 2003 in cassatie is verworpen.

En dan volgt een opsomming van de onderdelen van de veroordeling: de Ogezaak, de Kentuckyzaak, de gijzeling van Celik, de heroinezaak, de Marsilzaak en tot slot de criminele organisatie. En dit alles zou zich in vijf maanden tijd om precies te zijn van 22 september 1997 tot en met maart 1998 hebben voorgedaan.

Alleen voor de Ogezaak, voor het beramen en instrueren van een moord op 9 november 1997, kon levenslang worden gegeven, zo schrijft Aben. Ik vond dat een heel interessant gegeven. Onthouden!

Volgende: Lees verder Baybasin en de conclusie van Aben

Baybaşin: zijn veroordeling een povere constructie

Begin 2007 begon ik een blog bij de Volkskrant als tijdverdrijf.  Daar kwam na een tijdje een blogger bij uit Cambodja. Hij runde een schooltje en mocht als enige zijn blog gebruiken om donaties te genereren. Velen deden dat trouw, waaronder ik. Toen kwam er in 2010 een kink in de kabel, de man werd gearresteerd in verband met pedofiele activiteiten, veroordeeld, gestraft en in 2011 het land uitgezet.

Via een reactie kwam ik terecht op de website van Micha Kat, van Revolutionaironline, die indertijd in die contreien woonde, er een artikel over schreef op zijn toenmalige website Klokkenluideronline, en daarin  onthullingen aankondigde. Ik heb er nooit meer iets van gezien op zijn website. Wel voor het eerst over Demmink en zo kom je van hier naar daar en uiteindelijk bij boublog, waar ik las over Baybaşin. En door een oproep daartoe, eind 2011, begon ik met ansichtkaarten te sturen aan Baybasin, dan heeft hij iets om wekelijks naar uit te kijken, dacht ik.

Eerlijk gezegd dacht ik ook dat het van tijdelijke aard zou zijn, ter overbrugging tot de uitspraak van de Hoge Raad zou komen op 3 juni 2012. Bovendien werd het verhaal van zijn onschuld zo overtuigend door Boudine Berkenbosch van Boublog gebracht, ik wilde gewoon wel aannemen dat het allemaal op een grote vergissing berustte, immers dat was al een paar keer daarvoor gebeurd, denkend aan de Puttense zaak en Lucia de B.

Intussen begon ik me meer in te lezen in de zaak Baybaşin. Krijg ik me daar een Engels artikel onder ogen, ik schrok me dood, Pablo Escobar was er niks bij, Mexicaanse toestanden, een hele misdadige clan die al schietend en moordend door Londen trok.  Ik dacht, mijn hemel waar ben ik nu weer ingestapt; ik zit hier als een nette mevrouw uit de provincie een beetje postkaarten te sturen en verhaaltjes te schrijven aan een grote crimineel, en dan heb ik hem ook nog eens beloofd dat ik dat elke week tot zn vrijlating ( dacht dus tot juni 2012) zou doen.

Echt mensen ik dacht: Hoe kom ik hier in godsnaam weer van af? Je bent net met pensioen en je wilt leuke dingen doen en dan stort je je weer in zoiets! Weet je wat, dacht ik bij mezelf, ik schrijf die Corstens een brief:

 

Ik dacht qua inhoud snijdt dat mes aan twee kanten. Jaja ik ben heel erg en niets menselijks is mij vreemd. Beetje ma flodderbrief is het wel geworden en dat ook een beetje met opzet om aandacht te genereren. Dat had effect want per omgaande kreeg ik een keurig antwoord van hem via zijn griffier:

 

Op moment had ik werkelijk geen enkele reden om te twijfelen aan de oprechtheid van deze brief. ‘Gelet op de complexiteit van de zaak’ stond er in. ‘Niet de tijd maar zorgvuldigheid is het uitgangspunt van een zaak bij de Hoge Raad.’

Dat maakte indruk, dat zijn woorden die ik vanuit mijn professie begrijp en fascinerend vind, dus ik  ging vanaf dat moment me serieuzer verdiepen in de zaak Baybaşin. Mijn kleine paniekmoment was ik al lang te boven gekomen, en ik bleef gewoon wekelijks mijn kaartje sturen, natuurlijk! Ik dacht, al is hij wellicht toch een zware crimineel, het is niet verkeerd om dat voor die man te doen, je hebt het hem beloofd, hij heeft er niet om gevraagd, klaar, niet meer over zeuren! Je kan en mag dat niet meer stoppen. Nee niet met deze man. Zo had ik al besloten.

De kalmte was al heel snel terug gekeerd, maar ik had inmiddels die brief wel geschreven.  Het antwoord is nu bepaald interessant te noemen omdat hij daarin al zo nadrukkelijk het tijdsaspect noemde, bizar omdat de Hoge Raad toen nog steeds gebonden was aan een tijdslimiet. Wel was de wet voorziening ten voordele in de maak. Een wet waar dus het tijdsaspect uit werd weggelaten, en met opzet is mijn overtuiging.

Hoe dan ook, toen ik zo het e.e.a. las o.a.  het arrest van Davids, waarin Baybaşin in 2004 in cassatie bevestigd kreeg, dat hij ‘terecht’ levenslang had gekregen in 2002, toen wist ik gewoon: Deze man is veroordeeld op een povere constructie. Zo noemde ik zijn veroordeling.

op 13 mei 2013 schreef in een commentaar bij de roestige spijker:

De Hoge Raad met al die deftige hooggeleerde heren weten zich geen raad, want de zaak is geen zaak. De zaak is een povere constructie, en Baybasin de prijs die de overheid moest betalen voor het veilig stellen van het belang van een bestuurselite.

Nu, bijna twee jaar na dit commentaar, ben ik er zelfs nog meer van overtuigd geraakt. Wat het belang is daar moeten we nog steeds naar raden. Zijn het die pedofiele gedragen van Demmink of zijn het economische belangen, zijn het verplichtingen in NATO verband, is het de drugshandel of simpelweg prestige, of simpelweg het niet willen toegeven heel erg fout te hebben gehandeld? Of is het een combinatie van al deze aspecten. Saillant detail is wel dat Corstens toestemming had gegeven indertijd om Baybasin uit te leveren. Een beslissing die later door een rechter werd herroepen.

Het is een grote en inderdaad zeer complexe zaak (geworden). Dat is voor mij duidelijk. Echter, de veroordeling van Baybaşin is en blijft een povere constructie.

Baybaşin: getapt en gesnapt?

September 2012 verscheen een reeks artikelen van de hand van de journalist Harry Lensink in Vrij Nederland. Het was de start van mijn betrokkenheid bij de zaak Baybaşin. Sedert september 2012 is er wel veel gebeurd, maar is er ook vooruitgang geboekt? Jazeker, Baybaşin heeft gisteren de zaak tegen Demmink gewonnen met het keiharde bewijs dat deze zijn dossier uit zijn cel had opgevraagd.

Het duurt allemaal wel lang, veel te lang. En daarin zit’em de kneep. Als ik terug kijk op mijn commentaren dan zie ik nuchtere analyses, maar ook boosheid en voel ik verdriet over hoe het gaat en is gegaan.

Ik neem u mee naar september 2012 ‘ De jacht op Joris Demmink’  en mijn commentaar daarop.

Ik schreef op: Lees verder Baybaşin: getapt en gesnapt?