de eerste mei

De eerste mei

Dmitri Shostakovich

Opgedragen aan Marianne Vaatstra.

Zeven deskundigen

Tijdens de nacht van de moord op Marianne vond tevens het Walpurgisnacht plaats, ook wel Beltane genoemd.

“Het begint op 30 april, aan de vooravond van 1 mei, ter ere van Belenos, de god van leven en dood.”

Het was die nacht volle maan, Marianne werd gevonden bij een meiboom, en haar keel was doorgesneden. Hierdoor werd een link gelegd met het occultisme, en een mogelijk satanisch rituele moord. Ook een daderprofiel – dat door zeven deskundigen uit politie- en justitiekringen werd gemaakt – wees in deze richting.

“Volgens dit profiel zou de dader een man zijn die handelt vanuit extreem pathologische waanideeën. Er zou bij hem sprake zijn van occulte en/of satanische fascinatie. De moord zou zijn uitgevoerd volgens een offerritueel. Hij zou hechten aan occulte symboliek.( Nacht 30 april op 1 mei (Walpurgisnacht/Beltane), volle maan, van oorsprong een geweide plaats in Veenklooster, vindplaats Marianne onder een oude boom (meiboom) etc. Dit was in 2005 de conclusie van zeven deskundigen uit politie- en justitiekring, die in opdracht van de familie een daderprofiel opstelden.”

De bunny aansteker

Een tas van Marianne bleek destijds bij haar te zijn aangetroffen. De politie bleek dit jarenlang te hebben verzwegen, en gaf plotseling deze tas inclusief inhoud terug aan de familie van Marianne. Hierin vonden zij o.a. een – voor hen – onbekende aansteker. Het betrof een zeer zeldzame nep Playboy-aansteker.

Alhoewel de aansteker de merknaam “playboy” bevatte, leek deze in geen enkele opzicht op het desbetreffende merk. Op de aansteker was een cartoonachtig meisje – met bunny oren afgebeeld, die in het geheel niet leek op het welbekende logo van Playboy. Er was – in dit geval – dus geen sprake van een bewuste namaak van een echte Playboy-aansteker, maar leek meer een soort parodie hierop te zijn.

Van deze opmerkelijke aansteker is nooit een gelijksoortig exemplaar gevonden, zelfs niets wat hier ook maar enigszins op leek. Waar en van wie deze aansteker vandaan komt, en hoe deze terecht is gekomen in de tas van Marianne is nooit achterhaald. Wel bleek later een naam op de aansteker te zijn gekrast. De naam: “Zacolis”. ( bron)

Over de Bunny en haar esoterische betekenis

Edit: en zoals zo vaak wordt zodra ik een youtube filmpje plaats, dat een licht werpt op de materie, deze binnen no time van youtube verwijderd. Het is me nu zo vaak over komen dat het geen toeval meer mag heten. Deze film was iets specifieker dan de volgende.

2007 is een heel bijzonder jaar

Het is het jaar dat veel spraakmakende zaken een wending krijgen. Het is het jaar dat een coldcaseteam op de tot dan toe onopgeloste zaak van de moord op Marianne Vaatstra werd gezet.

En dan komt alweer plotseling Peter R.de Vries in mei 2012 met deze bunny aansteker op de proppen waarin na 13 jaar een haartje werd ontdekt?

En juist de vondst van dat haartje en die Bunny aansteker bevreemde mij indertijd. En nog altijd, vandaar nogmaal mijn visie.  Het was voor zover ik ‘t kan overzien een rituele moord op een jong meisje, gevolgd door een toneelstuk in vele bedrijven. Zie ook:

De Vaatstrazaak: mission impossible

De Vaatstrazaak: mission impossible

De eerste keer dat ik me kan herinneren dat ik dacht, “wat een raar verhaal”, was na een uitzending van Peter R. de Vries over de Vaatstrazaak. Hij bracht toen het nieuws dat er, zoveel jaren na de moord op Marianne Vaatstra, haar tasje opnieuw door een coldcaseteam was onderzocht en dat daarin toen een vreemde aansteker werd gevonden met daarin, bij nader onderzoek, een haar van de mogelijke dader.

Nee, dat ging er bij mij niet in. Zo’n bizarre voorstelling van zaken. Maar ik was toen met hele andere dingen bezig, zodat het voorbij ging, totdat ik bij toeval op het blog terecht kwam van Steven Brown en ik opnieuw werd geconfronteerd met die eigenaardigheid.

Doorbraak ‘Vaatstra–zaak’ besmet door ‘Maffia-OM-woordvoeder’ Peter R. de Vries.

Ik was dus niet de enige die de wenkbrauwen optrok bij die voorstelling van zaken. Ik begon me daarna iets meer te verdiepen in die Vaatstrazaak en dan kom je eigenlijk automatisch terecht op het Boublog van Boudine Berkenbosch.

Veel mensen gaven onder de artikelen op Boublog over de Vaatstrazaak hun visie op de ontwikkelingen. En dat ging op een gegeven moment richting de Foagelsanghstaete en zaken die in die omgeving speelden, niet alleen het asielzoekersgebeuren, maar ook de vestiging van, laten we het alternatieve, religieuse sektes noemen.

http://www.boublog.nl/2012/03/18/prins-johan-friso-en-de-rituele-lustmoordenaars/

Daar is wat over en weer van gedachten gewisseld en een zekere Eheu kon de moord en de plek waar Marianne werd gevonden, de datum en de wijze waarop ze daar was neergelegd verbinden aan een rituele moord volgens de vrijmetselaarsmethode. De volgende aflevering die in dit verband interessant is betreft een mevrouw die voorgesteld wordt als de supergetuige.

Marianne Vaatstra, de Supergetuige en de Volle Neef

Nu was dat het scenario van een rituele moord helemaal niet zo bijzonder, immers, en dat weet ik mijzelf nog te herinneren, werd dit scenario ook door een profiler op tv als reële mogelijkheid gegeven:

“Volgens dit profiel zou de dader een man zijn die handelt vanuit extreem pathologische waanideeën. Er zou bij hem sprake zijn van occulte en/of satanische fascinatie. De moord zou zijn uitgevoerd volgens een offerritueel. Hij zou hechten aan occulte symboliek.( Nacht 30 april op 1 mei (Walpurgisnacht/Beltane), volle maan, van oorsprong een geweide plaats in Veenklooster, vindplaats Marianne onder een oude boom (meiboom) etc. Dit was in 2005 de conclusie van zeven deskundigen uit politie- en justitiekring, die in opdracht van de familie een daderprofiel opstelden.”

Ik heb daarover in dialoog met andere reageerders het nodige geopperd en op een gegeven moment werd ik door Boudine tot de orde geroepen, aangezien ik van haar niet mocht speculeren op haar blog. Ik heb daarop gereageerd door haar te vertellen dat er niets mis is met het schetsen van een scenario om zo achter de ware toedracht te komen.

Niet lang daarna kwam Boudine Berkenbosch zelf met een scenario. Heel verrassend uiteraard en nieuw. Weer zo’n moment dat je dan niet vergeet, omdat het een nieuwe wending gaf aan het verhaal.

Marianne Vaatstra en het scenario van een Snuff film

Ze schrijft dan:

“Op 30 april 1999, nauwelijks een jaar nadat Joris aldus was geprofileerd, werd Marianne Vaatstra, een Fries meisje van 16 jaar, verkracht en vermoord. Haar stoffelijk overschot werd reeds de volgende morgen door een van haar vrienden in een weiland gevonden, dank zij een fiets die daar in de berm lag. Ze was twee maal verkracht en haar hals was doorgesneden. Ze had in februari 1999 ruzie gekregen met de twee jonge asielzoekers, Feik en Ali, in de Ringo-bar in Veenklooster. Volgens omstanders had ze goed van zich afgebeten, waarna Feik haar bedreigde met een gebaar: hij zou haar de keel afsnijden! Daarop werd deze asielzoekers de toegang ontzegd tot de Ringo-bar.

Het lijkt niet onmogelijk dat Feik en Ali zich kort daarna zaten te beklagen in de caravan van Wolfgang Hebben. Of Ludger Dill daar ook bij was, valt moeilijk te zeggen, maar wellicht is op dat moment het plan ontstaan om een snuff film te maken van Marianne.

Twee sadistische pornosterren dienden zich gratis aan: zij wilden immers niets liever dan dat bekkige blonde meisje verkrachten en haar de strot afsnijden. Als oorlogsveteranen uit Koerdistan, Irak, hadden ze dat wel vaker gedaan. Hebben en Dill kregen als het ware een snuff in de schoot geworpen! Ze dachten er over na en ze bespraken de voor- en nadelen, de lusten en lasten. Lastig was de kans dat iemand gepakt wordt en gaat mauwen.

Lusten waren er te over, een rituele lustmoord zou wel het mooiste zijn! Wellicht was op hun website wellicht ook vraag naar iets met Walpurgisnacht groot. Porno-boeren kennen de wensen van hun klanten. Ze hadden nog ruim 2 maanden om de boel voor te bereiden.”

Heel knap en typisch voor gecontroleerde oppositie heeft Boudine Berkenbosch in bovenstaand script de moord, als satanisch ritueel van ondergeschikt -edoch commercieel belang  opgevoerd voor een snuffmovie waarin Feik en Ali als beroepsmoordenaars en acteurs hun lusten konden botvieren.

Dit script, deze blauwdruk is in feite de basis geworden van de beide boeken van Mauritz en Dankbaar, en later Dankbaar alleen, waarin in eerste instantie een onbekende getuige van de moord wordt opgevoerd. De Walpurnisnacht is er uit weggelaten, immers dat was niet meer dan een opportunistisch idee van de producenten voor een commercieel succes. Het waarom en het waarvoor werd dan ook zorgvuldig weggelaten, immers de twee onderzoekers gingen en gaan uitsluitend voor de ‘feiten’, met als ultiem bewijs, omschreven als het granieten bewijs, een verklaring afgelegd bij een notaris door een tot dan nog anonieme getuige van de moord.

De  verklaring van  de anonieme toeschouwer, blijkt nu dus Feik ofwel Faek.

Het eerste boek van het duo Dankbaar en Mauritz heb ik gelezen. Het granieten bewijs omvatte een  een kluisverklaring bij een notaris, zo las ik,  van iemand die bij de moord aanwezig was geweest. Maar waarover inhoudelijk niets in de openbaarheid mocht worden gebracht op straffe van etc. Daar kun je dus helemaal niets mee. Althans ik niet.

https://donquijotte.wordpress.com/2014/11/04/zaak-marianne-vaatstra-hans-mauritz-oplichter/

Een tijd lang is het vrij stil geweest over deze zaak, maar uiteindelijk kwam dan het nieuws dat Dankbaar een conflict had gehad met zijn mede-auteur Mauritz waaruit dan moest blijken dat Dankbaar in goed vertrouwen van Mauritz het e.e.a. had aangenomen. Hou maar op, denk ik dan. Wat een verhaal, nietwaar. Ik schaar ‘t onder de geënsceneerde conflicten, omdat die eerste versie niet werd gepikt. In ieder geval niet door mij. Het ‘fittie’ tussen Wim Dankbaar en Hans Mauritz is recent, hoe kan het ook anders bijgelegd.

Feik heet blijkbaar Faek Mustafa en wordt nu in de laatste artikelen op Rechtiskrom opgevoerd als een onwillige getuige van de moord in de caravan van Hebben. Uiteraard genereert ook Micha Kat aandacht voor Dankbaar, alsook de counterpartner in de mainstream, Chris Klomp, die even over het granieten bewijs ofwel de kluisverklaring een open deur mag in trappen, namelijk dat die ‘kluisverklaring’ een mooi fake verhaaltje op papier is, opgesteld door Hans Mauritz, en blijkbaar zeer recent overgedragen aan Wim Dankbaar. Het is bijna hilarisch knullig allemaal, als het niet zo ernstig was.

Neemt niet weg dat er een gesprek is opgenomen tussen een zekere Rob en deze Faek, waar de laatste min of meer zeer impliciet aangeeft dat hij meer weet over de ware toedracht.

Wat moeten we daar weer van denken nietwaar? De opname is onderdeel van een serie artikelen waar de focus volkomen is komen te liggen op deze Faek Mustafa die, zowil het verhaal, als 15-jarige ongewild getuige was van de moord op Marianne Vaatstra.

https://rechtiskrom.wordpress.com

Waarom de zaak nu weer dankzij ‘Vader Vaatstra’ wordt opgerakeld? Het lijkt er op dat de versie van de gangbang in de caravan van Hebben alsnog moet worden geaccepteerd als de ‘ware’ toedracht (door de ‘complotgekkies’).  Pas dan is de missie van de controlled opposition geslaagd. Maar goed dat is mijn idee. We blijven de ontwikkelingen volgen.

Hoe dan ook: alles is al wel een keer de revue gepasseerd:

https://donquijotte.wordpress.com/tag/wim-dankbaar/

Wat zich hier nu naar aanleiding van de wens van Vaatstra, want er is uiteraard altijd een aanleiding, opnieuw ontrolt is wat mij betreft niet meer dan een vervolg missie om de aandacht af te leiden van de werkelijke toedracht en de werkelijke daders.

En een ieder die ook maar enigszins in de richting van die werkelijke toedracht en die werkelijke daders suggesties doet wordt op een zijspoor gerangeerd. In dat verband is het volgende artikel m.i. interessant, want…

https://donquijotte.wordpress.com/2014/06/15/de-moord-op-marianne-vaatstra-mag-niet-worden-opgelost/

Ik denk dat we daar maar aan moeten wennen. Als bevolking hebben we inmiddels, met dank aan ons parlement, praktisch alle macht overgedragen aan een kleine groep die het voor het zeggen heeft en zich blijkbaar grenzeloos onschendbaar acht. Voorlopig ziet het er naar uit dat de ware toedracht een mission impossible is. Niettemin blijft interessant, want de Vaatstrazaak staat voor alles wat mis is in dit land.

Zie ook:

de eerste mei

Baybasin en de demminkdealers

“En dan zijn er de mensen die de deals ter afsluiting voor het publiek in een mooi kader moeten vatten, besef ik naar aanleiding van wat u schrijft over de Lucia de B. zaak. Laten we ze, met advocaat Jan Vlug in mind, de vrijpleiters noemen waarin alle partijen een way out wordt geboden en ieders belang is veilig gesteld, waar fictie en feiten kunstig met elkaar worden vervlochten tbv de geloofwaardigheid naar het publiek.”

Maar of dat lukt? Het publiek pikt niet alles wat wordt voorgekauwd. Ikzelf wil met deze website ook andere zienswijzen naar voren brengen en dat wordt niet gewaardeerd, immers deze website wordt op alle mogelijke manieren geboycot.

Hoe dan ook, ik schreef dat commentaar een tijd geleden naar aanleiding van een reactie van meneer Feijen bij de Roestige Spijker. (zie het artikel hier : de planning van de getuigenverhoren) Ikzelf denk dat die getuigenverhoren uitsluitend bedoeld waren als dekmantel voor onderhandelingen over de 20 miljardclaim van de heren Poot op de staat. Baybasin is in die onderhandeling geen partij geweest, laat staan dat zijn belangen daar ook maar in het minst zijn veilig gesteld, in tegendeel zelfs, daarvan ben ik inmiddels overtuigd. Hieronder de commentaren die ik nog eens onder de aandacht wil brengen:

– door ldbroersma op zaterdag 29 maart 2014 om 07:41

Het zal u niet zijn ontgaan dat er veel commotie is ontstaan tussen Kat en Vrijland over de motivatie van het team van de De Roestige Spijker en haar financiers de heren Poot.

Persoonlijk vind ik het vanzelfsprekend dat op een moment onzekerheden binnensluipen, maar het gevaar dreigt dat dit als ik het zo bekijk, uitmondt in speculatie en een complete vertrouwensbreuk oplevert. Dus het baart ook zorgen. Het is daarom m.i. voor ons allen van belang om zaken te verhelderen.

Kwestie 1

Micha Kat heeft voortdurend aangegeven dat er twee partijen zijn die recht tegenover elkaar staan en elkaar zelfs bestrijden, namelijk het team Kat en Poot en daarmee de Roestige Spijker versus het team Baybasin/van der Plas. Is dat daadwerkelijk de verhouding? En wilt u daar een toelichting op geven?

Kwestie 2
Ergens is in de Volkskrant staat geschreven dat de samenwerking met Kat is gestopt. De vraag is nu toch gezien zijn uitlatingen: Is hij nu wel of niet in dienst van de heren Poot en zo ja, ontvangt hij daarvoor een maandelijkse vergoeding.

Kwestie 3
Daarnaast: meneer Rubinstein heeft zich tijdens een radiointerview expliciet uitgesproken over de kwestie Baybasin, in die zin dat hij hem onschuldig acht en het een schande vindt dat de man nog steeds gevangen zit. Tevens verweet hij het Nederlands Publiek laksheid in de kwestie. Baybasin wordt genoemd in Dutch Injustice en speelt daarin een belangrijke rol ivm de chantagepositie van Nederland ten opzichte van Turkije. Hoe kijkt de Roestige Spijker daar tegen aan en wat doet de Roestige Spijker zelf in dit verband.

Kwestie 4
De heer Poot heeft, zoals hijzelf in het verleden te kennen heeft gegeven, de miljardenclaim mbt de Shipsholzaak verkocht aan een Amerikaanse partij. Daar horen we niets meer van, maar vanzelfsprekend hebben deze niet voor niets in deze claim geinvesteerd. De suggestie is nu gewekt dat u, gezien de financiële expertise van Rubinstein en de politieke en justitiële expertise van Ottens, daar mogelijk banden mee heeft en samenwerkt. Kunt u daar uitsluitsel over geven?

Kwestie 5
Kat deed de suggestie dat advocaat Kaaks opvallend niet doorvroeg, op momenten dat je het zou mogen verwachten, bevestigd door Langendoen, die zich daarover verbaasde. Dit heeft eigenlijk het wantrouwen t.a.v. de zuivere bedoelingen aangezwengeld. Het werd de aanleiding om deze getuigenverhoren te plaatsen in het grotere geheel met alle gevolgen, vooronderstellingen, aannames cq speculaties. Alles wordt nu onder een vergrootglas gelegd en met wantrouwen tegemoet getreden. Het zou zeer verhelderend zijn om van u te vernemen hoe u de huidige getuigenverhoren plaatst, bijvoorbeeld kijkend naar de op handen zijnde strafzaak t.a.v. Demmink. En hoe u aankijkt tegen de toekomst van de Roestige Spijker. Wat wilt u uiteindelijk bereiken.

Het zijn eerlijke vragen en ik hoop dat u daar concreet op antwoordt in de hoop dat daarmee het post gevatte wantrouwen wordt weggenomen dat deze getuigenverhoren en de acties van De Roestige Spijker uitsluitend zijn georchestreerd om belangen veilig te stellen van zowel de Amerikaanse investeerder in de miljardenclaim als de belangen van De Nederlandse staat mbt Demmink en kwestie Baybasin.

– door M. Feijen op woensdag 16 april 2014 om 13:10
Toch maar even een herinnering aan de heer Rubenstein van stichting de Roestige Spijker. Een van de reageerders op uw site, ldbroersma, heeft naar mijn mening volkomen duidelijke en relevante vragen gesteld. Het is in de hectiek van deze dagen misschien / blijkbaar aan uw aandacht ontsnapt.

Door het uitblijven van enige reactie uwerzijds heeft zich voor zover dat te overzien is inderdaad een complete vertrouwensbreuk voorgedaan in de alternatieve media.

@ldbroersma:
Persoonlijk krijg ik sterk de indruk dat het creëren van chaos en onderling wantrouwen inderdaad de bedoeling was en ik zal dit proberen te verklaren. Micha Kat heeft zich als alternatieve media-journalist in eerste instantie uitstekend neergezet. Nadat hij omstreeks 2002 niet meer kon functioneren als freelancer voor het NRC/De Telegraaf was zijn uitwijkmogelijkheid onder anderen het internet. Niets mis mee, dus, en journalisten zoals Micha Kat zijn er te weinig als het om internet-informatie gaat. Hij stond voor een goede zaak: objectieve informatie naar de lezer. Geen halve waarheden of soms pertinente leugens. Anyway, om in de Kat-benadering te blijven, ergens tussen 2002 en heden is de heer Kat langzaam maar zeker afgeweken van het zogenaamde “waarheidspad”. Voor de goede orde, ik stel niet dat het zo is maar ik heb een sterk vermoeden.

Kat’s verslaggeving, interpretatie en vermelding van zijn mening en/of feiten, hoe men het dan ook noemt, van de wederwaardigheden die zich op verschillende gebieden afspeelden in de maatschappij ventileerde hij op zijn website. Alweer niets mis mee. De heer Kat is niet van gisteren en hij heeft achter de schermen veel gezien van het wereldje van de mainstream media en de rechterlijke macht. Iedereen die een beetje rondkijkt op internet kan de informatie vinden waarmee hij zich bezig heeft gehouden.

Kindermisbruik werd een onderdeel van zijn website. Door de laagdrempeligheid van het internet kunnen mensen reageren op zijn onderwerpen en komt informatie naar buiten. Informatie, dus, die heel belangrijk kan blijken te zijn voor heel veel mensen vanuit verschillende disciplines en invalshoeken. Zoals men weet, alles en iedereen kijkt mee. De docu “Panopticon” is echt een aanrader.

Micha Kat kreeg een tip over de zaak Lucia de B. Hij gaf dit door aan de NOS journalist Jeroen de Jager met wie hij contact had en waarmee hij, in wat voor mate dan ook, samenwerkte. Deze overigens integere journalist diepte de zaak uit en kwam zeer kwalijke zaken tegen. De Jager’s speciale focus was al geruime tijd gericht op de heer Demmink met als gevolg dat hij door zijn eigen werkgever de NOS van deze zaak afgehaald werd. En ja, de vrije media waarvan de meeste mensen denken dat hij bestaat, bestaat niet. Het gehannes met het smoelenboek dat de Jager aan Kat zou hebben gegeven is precies dat: gehannes en afleiding van de echt belangrijke zaken omtrent de vragen die er bestaan over Demmink.

Wat heeft de zaak Lucia de B. hiermee te maken, zou u zich af kunnen vragen.

De zaak Lucia de B. staat namelijk niet los van kindermisbruik. Het grote publiek denkt nog steeds dat er een ‘gerechtelijke dwaling’ heeft plaatsgevonden. Niets is minder waar. Nadat er een dermate groot offensief was ontketend door Mevrouw Metta de Noo met steun van haar broer, Ton Derksen, en andere zwaargewichten trok de Rechterlijke Macht en alles wat daarmee samenwerkte aan het kortste eind. Mevrouw de Berk werd vrijgesproken en heeft vrij vlot en stilletjes een schadevergoeding gekregen van de Staat onder voorbehoud dat zij over haar zaak niet meer spreken zal. Veel verschillende partijen hebben hier belang bij, dat is inmiddels ook wel duidelijk. Doofpot dicht, dus. Nog mooier: door de zaak Lucia de B. te verfilmen plaatst men dit in het collectief geheugen van ‘de massa’ als zijnde fictie, een fantasie. De Hella Haasse aanpak dus, bij wijze van spreken; stop de “Atjeh oorlog” in boekvorm en men (zeker de jongere generatie onder ons) neemt aan dat dit echt alleen maar goed geschreven fictie is. Klinkt te simplistisch maar het werkt.

De familie Poot houdt zich inderdaad niet bezig met het onderwerp kindermisbruik en alle schaduwkanten die daaromheen zweven. Poot senior noemde dit “op een ander niveau werken”. In feite stond dit onderwerp bij hen nooit op de eerste plaats. Martin Vrijland, voor wie of wat hij ook doorgaat, heeft het op dit punt bij het rechte eind. De familie Poot heeft door middel van deze (pedofilie-)kennis via Kat en de Jager een breekijzer in handen gekregen voor haar belangen omtrent de Chipshol zaak. Of Kat op de loonlijst staat is een vraag die Poot zelf alleen kan beantwoorden en het is jammer dat hij daar niet duidelijk over is.

De acties van de Roestige Spijker dienen voor zover dat nu te overzien is inderdaad om elke informatie omtrent deze en andere vuile zaken naar buiten te krijgen. Het beruchte zwaard van Damocles moet verdwijnen, doch eerst wil men totaal helder hebben waar en uit wie en uit welke stukjes informatie het bestaat. Het is net het verwijderen van een tumor; het moet helemaal goed gebeuren anders komt het weer terug. Alle partijen willen weten waar zij aan toe zijn en damage control vindt op alle fronten plaats. Daar hoort ook bij dat de alternatieve media weggezet worden als schreeuwers en debielen, om maar even in het vakjargon van mevrouw Storm te blijven.

De deal met de familie Poot en het OM (of de ‘elite’, zo men wil) zal misschien al gemaakt zijn. De vraag hieromtrent zou heel goed gesteld kunnen worden aan de huidige Staats-secretaris van Justitie, Fred Teeven. Hij was actief betrokken bij de Kolibrie zaak, maakte deel uit van de IRT affaire en werkte samen met Ton Lith. De heer Lith had een sterke leidende rol in de IRT zaak (team opgericht in januari 1989) en dat is echt een understament.

Sta mij toe even de heer Lith te introduceren. Deze hoofdinspecteur uit Utrecht had in de praktijk de dagelijkse leiding over het IRT. Informatie kreeg je niet van Lith. Hij volgde de “need to know” procedure. De heer Vrakking als toenmalig hoofdofficier wist van deze aanpak en hij, noch iemand anders, kreeg of had enig zicht op de IRT zaak. Vrakking was, even voor de duidelijkheid, geen voorstander van de geheimzinnigheid die Ton Lith doorgaans betrachtte en men mag Vrakking geloven als hij zegt dat Demmink voorkwam in het Rolodex onderzoek. Het was toenmalig Korpschef Jan Wiarda van politie Utrecht die Lith constant in een onaantastbare positie bracht. Lith en Wiarda zijn beide altijd volkomen uit de wind gehouden. Door wie is de grote vraag. Wiarda werd in 1994 onderscheiden tot officier in de Orde van Oranje Nassau en werd van 1997-2003 korpschef van politie Haaglanden. Het is maar dat u het weet. Zet dit even weg als info omtrent de IRT affaire want ook Demmink speelt hierin al een (weliswaar onzichtbare) rol.

Borghouts, de voorganger van Demmink als SG, kan zich heden niet meer herinneren met Vrakking te hebben gebeld omtrent betrokkenheid van en onderzoek naar Demmink binnen Rolodex. Borghouts zegt dat hij wel op de hoogte was van het Rolodex onderzoek omdat toenmalig baas van het OM, Rene Ficq, dit op een regulier overleg had gemeld. Let op: dit speelde zich af in de tijd dat de Super PG Docters van Leeuwen (voormalig directeur van de BVD) zichzelf op non-actief had gesteld door zich ziek te melden. De muiterij van de PG’s (1998) ging daar aan vooraf.

Of de huidige minister van Justitie Opstelten de Tweede Kamer verkeerd heeft ingelicht? Technisch gesproken misschien niet. Via de AIVD is er niets aan kwalijke zaken gevonden wat Demmink betrof. De AIVD (toen nog de BVD) geeft nu geen commentaar. Demmink’s betrokkenheid bij seks met minderjarigen is, zegt Vrakking, “niet verder bekeken.” Besloten werd in overleg met Justitie officier Teeven dat dit “buiten het bereik van Rolodex lag.”

Daar hebben we Teeven de crimefighter dus weer in beeld! Micha Kat heeft een gesprek gehad met onze huidige Staats-secretaris, ben even kwijt wanneer dat ook alweer plaats had gevonden maar hij heeft hierover toch niets mogen meedelen aan zijn trouwe schare fans. Misschien gaat dat nog eens een keer gebeuren!


(achtergrondinfo JDTV; de aanval van Micha Kat, hier )

Teeven zat overigens tijdens zijn opleiding tot belasting controleur (1977-1980) samen met Henk Kamp in de klas. Ook dat is dat u het maar even weet: ons kent ons.
Na zijn opleiding was Teeven van 1980 tot 1990 rechercheur FIOD te Haarlem.
Vervolgens deed hij eventjes drie jaar avondstudie (lees het goed!) Nederlands recht en notarieel recht op de Uni van Amsterdam van 1987-1990. Na deze “academische studie” wordt hij van 1990 tot 1992 teamleider douanerecherche bij de FIOD te Rotterdam. Let op: in de IRT-tijd dus. Daarna stroomde hij op de één of andere ondoorgrondelijke manier door als Officier van Justitie (!!) van 1993-1999 bij de ‘eenheid zware georganiseerde criminaliteit’ te Amsterdam. Toeval? Beloning? Positionering?

En dan komen wij weer terug bij Demmink en is het dus de vraag: hoe goed wil men zoeken? Minister Opstelten zegt:

“Zoals gebruikelijk bij dergelijke vertrouwensfuncties is met regelmaat door de AIVD ten aanzien van betrokkene onderzoek gedaan naar de vraag of er bezwaren bestaan tegen de vervulling van zijn functie. Dit is een dynamisch proces. Zo’n onderzoek door de AIVD is bij uitstek geschikt om eventuele aantijgingen te onderzoeken. Ten aanzien van de oud-secretaris-generaal merk ik op dat alle informatie waarover de AIVD beschikte, ook als opvolger van de Binnenlandse veiligheidsdienst, altijd is betrokken en gewogen in de onderzoeken. De AIVD heeft mij bericht dat er nimmer aanleiding is gevonden om een verklaring van geen bezwaar te weigeren of deze te heroverwegen.”

Maar de Minister spreekt niet over de MIVD; deze had in 1982 al wel degelijk alarmerende informatie over Demmink en Defensie wilde hem niet hebben. Hij werd uiteindelijk gedumpt bij Justitie. De top van het ministerie wist altijd al wat voor vlees zij in de kuip had.

Ook Borghouts scheen tegen de benoeming van Demmink als SG van Justitie te zijn. Maar was hij dat ook echt? De opstand van de PG’s zal nog vers in het geheugen liggen van toenmalig Minister van Justitie Winnie Sorgdrager. Deze opstand had alles te maken met de grote chaos die men (de commissie Donner) willens en wetens op Justitie en bij het OM creëerde. Als klap op de vuurpijl kwam de zaak Lancee voorbij tijdens Sorgdrager’s ministerschap. Nog meer chaos dus. En wat valt op? Alleen Demmink overleefde alle ontslagrondes op het Ministerie. Want Demmink, de echte seksueel misbruiker, moest immers op de troon geholpen worden.

Het rijk van Demmink en de rest (men staat vrij om dit zelf in te vullen) bestaat uiteindelijk uit chantage, drugshandel, kindermisbruik en mensen en/of vrouwenhandel. Na zijn benoeming als SG heeft hij een aanzienlijk aantal gelijkgestemden om zich heen verzameld en gezien de aangetoonde directe bemoeienis van het Staatshoofd met belangrijke benoemingen in ons land lijkt het uitgesloten dat Demmink op Justitie zou kunnen functioneren anders dan met de goedkeuring van het Staatshoofd.

@ldbroersma: Uw analyse klopt aardig. Ik vond en vind het een verademing om uw commentaren te lezen. U heeft het hart op de goede plaats en u heeft mij geactiveerd om weer eens in de pen te klimmen. Dank daarvoor en hopelijk heeft u iets aan mijn bijdrage.
M. Feijen

– door ldbroersma op zondag 20 april 2014 om 09:08

M. Feijen, ik heb lang nagedacht over wat u schrijft. En wat u schrijft komt bij mij binnen als authentiek, dus neem ik het serieus.

Wat mij frappeert is dat er zo’n show wordt opgevoerd. Ik denk daarbij dat de diverse partijen het verhaal aan zichzelf en elkaar vertellen en kijken hoe geloofwaardig het bij het publiek overkomt. Het verhaal wordt ook bijgesteld n.a.v. reacties, dat zie ik gewoon.

Het publiek wordt zo gebruikt als communicatiemiddel tussen de verschillende belangenpartijen en fungeert als graadmeter. Jan Poot, de anti revolutionair die het bestaat om het publiek op te roepen tot een glorius revolutie, de man schrijft werkelijk geschiedenis, roept het publiek tevens op om anoniem informatie te geven.

U heeft mij duidelijk gemaakt dat er al veel langer een gevecht gaande is om macht, geld, drugs, mensenhandel met in het bijzonder de kinderhandel. Ieder vecht vanuit een eigen belang, zo stelt Jan Poot zeer terecht.

Alle getuigen die zijn opgeroepen in deze door de Roestige Spijker georganiseerde getuigenverhoren zijn mensen van het eerste uur, die van de hoed en de rand weten en waarvan ook telkens weer saillante bijzonderheden tevoorschijn komen, als je je er in verdiept. Elders op deze site lees ik bijvoorbeeld een reactie van een zekere Jan Tiemen over zijn ervaring met Emile Broersma (als zn vader of opa Ernst heet, is ie familie van mij, maar persoonlijk ken ik deze man niet).

Deze Tiemen schrijft het volgende:
„ Nu vraag ik mij af of die Emile Broersma dezelfde is als “die hoge” die mij in 1998 als represaille voor mijn aangifte ter zake van grootschalige cocaïnehandel door agenten van de CRI, in Maarssen liet arresteren en in een zwaar bebloede cel gooien voor wegrijden na een “ongeval” dat nooit had plaatsgevonden maar door hem met zijn donkerblauwe Ford Granada met zwart rubber op de bumpers (oeps!) in scene was gezet. De vernielde Citroën stond in de pedobosjes verborgen en behoorde toe aan een madam uit Hilversum met wie hij toen intiem bleek. Hij bleek ook bij doorrechercheren o.a. ca. honderd huisvrouwen-bordeeltjes met cocaïne-verkoop aan huis in Overvecht te hebben, wat verklaart waarom die boten aan het Zandpad zo nodig dicht moesten.Hij was tevens een soort “beschermheer” van een grote groep mannelijke en vrouwelijke pedofielen die bij bewolkt weer op het naturistenterrein achter de kassa van de Maarsseveense Plas bij elkaar lagen en op de mooiste dagen kinderen misbruikten in de duinen van de zuidelijke naturistenstrook van Zandvoort en op een theaterfestival op een van de waddeneilanden. Het was een man van ca 2,10 meter hoog en 95 cm breed. Is dat Broersma ? Er kwamen een pokdalige OvJ en een rechter opdraven om mij in een speciale zitting achter gesloten deuren tot 500 gulden boete te veroordelen. Ze hebben me nog zo’n 12 jaar lang overal tevergeefs door motorrijders en stadsagentjes laten aanhouden en intimideren. Fris volk !”

In dit getuigenverhoor waren er, schat ik zo, figuranten en keyplayers, en deze Broersma en Krol, behoorden zeker tot de laatste categorie samen met de vertegenwoordigers van de twee partijen.

En dan zijn er de mensen die de deals ter afsluiting voor het publiek in een mooi kader moeten vatten, besef ik naar aanleiding van wat u schrijft over de Lucia de B. zaak. Laten we ze, met advocaat Jan Vlug in mind, de vrijpleiters noemen waarin alle partijen een way out wordt geboden en ieders belang is veilig gesteld, waar fictie en feiten kunstig met elkaar worden vervlochten tbv de geloofwaardigheid naar het publiek.

Er komen binnenkort drie boeken uit:
Van Mauritz: De misdadige misdaadverslaggever, over de praktijken van Peter R. de Vries en het dagboek van de moeder van Marianne Vaatstra, van Dankbaar en Mauritz, waarin zoals is aangekondigd de rol van Demmink uitgebreid aan de orde komt. En dan natuurlijk is er het boek van Ton Derksen Verknipt bewijs, over Baybasin. De eerste twee heb ik besteld, maar ik wil de inhoud niet eens meer lezen.
Verknipt bewijs van Ton Derksen daar ben ik wel benieuwd naar. Ik blijf mijn intuïtie en gezond verstand volgen dat deze Koerd een politieke gevangene is, op valse gronden is veroordeeld, en enorm slecht is behandeld tijdens zijn detentie hier in Nederland.

Die Baybasin vervult ondanks of dankzij zichzelf een belangrijke rol tussen al die betrokken groeperingen en dat stijgt zeker uit boven het nationale niveau. Daar hebben naast Poot, de Nederlandse staat ook de Turken en de Amerikanen een belang en niet te vergeten onze grondstoffen Multinationals, zoals Shell.

Tot zover bij de Roestige Spijker.

Baybasin, Wladimiroff en de Raad van Discipline

“Ik eis een bewijs”, zei de voorzitter van de Raad van Discipline. Zo ongeveer dan, maar in feite komt het daar op neer, toen Baybaşin ter zitting uitlegde, op vragen van de rechter, hoe het was gegaan met de advocaat Wladimiroff voor wat betreft het betalen van zijn diensten.

De rechter zei: U hebt de zaak aangespannen, u moet bewijzen, en dus onderbrak de vz van de raad van Discipline regelmatig Baybaşin’s verhaal met: Heeft u daar een reçu van? of: Heeft u daar een kopie van gemaakt?

Baybaşin verdedigde zich en vertelde de voorzitter dat hij antwoord gaf op de vragen, door de gang van zaken te schetsen, maar dat hij de gevraagde bewijzen niet kon overleggen. Hij voegde daar aan toe dat binnen de gevangenis alles wordt geregistreerd, bovendien had hij post aan Wladimiroff aangetekend verstuurd, waarvoor hij per keer 13 euro moest betalen, dus het moest wel te achterhalen zijn.

Hij schetste de Raad hoe moeilijk het was om een dossier compleet en op orde te houden in de gevangenis, omdat het dossier keer op keer in beslag werd genomen en er zaken uit verdwenen. Ook het kopiëren in de gevangenis is niet eenvoudig te realiseren voor een gedetineerde.

Het dossier was meerdere keren vanuit zijn cel meegenomen, ook door Demmink en dat weet ik mij nog te herinneren uit één van zijn radio optredens bij Talk2Myra, en zelfs Peter R. de Vries heeft zijn dossier, onder het mom van mogelijk hulp, in vertrouwen meegekregen. Ook toen bleken er na teruggave stukken uit verdwenen.

Hoe dan ook de voorzitter van de Raad ging daar niet op in, in tegendeel het bleef: maar toch, maar toch, maar toch, meneer Baybaşin, u hebt deze zaak aangespannen, dus u moet bewijzen met reçu’s en kopieën etcetera, etcetera.

Het zal duidelijk zijn dat de tegenpartij Wladimiroff en zijn advocaat het hier roerend mee eens waren. En objectief gezien is dat standpunt juridisch zeker juist, maar was het redelijk? Nee, niet zoals het werd gebracht en niet na zoveel maanden van uitwisseling van standpunten. Vragen werden gesteld, die de rechters tijdens de voorfase van uitwisseling van standpunten m.i. ook hadden kunnen bedenken, maar werden bewaard tot de afrondende mondelinge bespreking, alsof die ter plekke spontaan bij hen opkwamen.

Dit  alles gebeurde tijdens de openbare zitting op 26 januari j.l. van de door Baybaşin aangespannen zaak tegen zijn voormalig advocaat Wladimiroff, die prompt ontkende ooit voor Baybaşin te hebben gewerkt. Hij wist van niks, kon zich niets herinneren en had nooit iets ontvangen, geen dossier, geen geld. Het waren slechts orienterende contacten die niet hebben geleid tot een werkrelatie. Zo zou ik het willen samenvatten.

De naam Demmink zei hem, als voormalig internationaal jurist, helemaal niets, totdat hij er door de tegenpartij mee werd geconfronteerd. Hij had ook nooit bemoeienis gehad met het besluit om het horen van een getuige in Turkije, die ontlastende verklaringen voor Baybaşin wilde afleggen tegenover de Nederlandse rechter commissaris, niet door te laten gaan. Dat was van een ander niveau, uitvoeringsniveau, zo beweerde hij glashard.

De rechters zwegen stil. De enkele vraag die Wladimiroff werd voorgelegd werkte in feite bevestigend voor zijn gelijk. Wat mij betreft vroegen de rechters vooral naar de bekende weg. Vragen waarbij je bij voorbaat al het antwoord weet, maar nog graag even uitgesproken wilt hebben? De voorzitter vroeg nog net niet aan de griffier: “Heeft u dat genoteerd?” De vragen werkten telkens in het nadeel van Baybaşin en in het voordeel van Wladimiroff.

‘Van der Plas en Baybaşin geloven in een complot’, sprak Wladimiroff,  op een soort van genoeglijk ons kent ons toontje, tegen de rechters.

Laten we dat zeer beladen woord in het vervolg maar achterwege laten, bedacht ik later, en het hebben over een Gentlemen’s Agreement of Herenakkoord, waar niets van op papier komt te staan. Kom er dan maar eens achter, als er zoveel obstakels worden opgeworpen. En hetgeen je dan ondanks de obstakels wel kunt bewijzen wordt genegeerd of geweigerd. Dat mag de rechter, volgens de wet, zonder enige verantwoording daarover af te leggen.

Van Wicher Wedzinga las ik ooit een tweet waarin hij beweerde dat een onvolkomen rechtsgang niet altijd tot een onjuist oordeel leidt. Hij schreef dat ter verdediging van het OM. Die onvolkomenheden in de rechtsgang heeft  Baybaşin ten volle mogen ervaren, keer op keer, echter in zijn nadeel. Ton Derksen heeft er een boek over geschreven: Verknipt Bewijs.

23 maart weten we meer, dan komt de Raad van Discipline met haar oordeel of met een tussenstandpunt. We wachten maar weer af, maar wachten duurt lang als je levenslang hebt gekregen.

 

p.s. : Toch heeft het hof van discipline Baybasin niet helemaal met lege handen laten staan. Kon ook moeilijk met het overlegde bewijs ( zie bij commentaren) De beslissing was als volgt:

“7 BESLISSING De Raad van Discipline: – verklaart klager niet-ontvankelijk in zijn klacht voor zover die onderdeel a. betreft; – verklaart klachtonderdeel b. gegrond; – legt daarvoor aan klager de maatregel van enkele waarschuwing op. Aldus gewezen door jhr. mr. A.W. Beelaerts van Blokland, mrs. M.G. van den Boogerd, W.J. Hengeveld, P.J.E.M. Nuiten en P.C.M. van Schijndel, leden, bijgestaan door mr. M.M.C. van der Sanden als griffier en uitgesproken ter openbare zitting van 23 maart 2015.”

En punt b betreft uitsluitend de ‘schijn’ van belangenverstrengeling.

“5.17 Al met al is de raad van oordeel dat er in elk geval een schijn van belangenverstrengeling bestaat en dat die schijn door verweerder had moeten worden voorkomen. Met andere woorden, hij had in redelijkheid niet kunnen en mogen besluiten om voor Demmink te gaan optreden zonder daarvoor uitdrukkelijk de toestemming van beide partijen te vragen. Zodra hem bekend werd dat de kwestie te nauw verstrengeld was met de strafzaak tegen klager, had verweerder zich moeten onttrekken. Dat heeft hij niet gedaan en dat levert naar het oordeel van de raad een tuchtrechtelijk verwijt op. 5.18 De klacht is in zoverre gegrond.”