Bedrijfsveiligheid

Het was geloof ik eind jaren tachtig dat bedrijven na gingen denken over bedrijfsveiligheid. Met de intrede van de automatisering en informatisering ging een nieuwe wereld open voor de bestuurders en de managers en een andere wereld dicht. Waar je voor die tijd gewoon in en uit liep moest je je nu, met een pasje, legitimeren bij de poort of deur. Je kon het maar beter voor zijn, nietwaar. Het was nog niet duidelijk waarvoor die strenge bedrijfsbeveiliging eigenlijk nodig was, maar preventief was het wel.

Daarna kwam de geheimhoudingsplicht. Werknemers mochten niet spreken over bedrijfsgeheimen op straffe van gigaboetes of wellicht andere sancties. Maar wat precies viel onder die geheimhoudingsplicht was erg abstract. Wat wel en wat niet mocht werd nooit duidelijk omschreven in die contracten, maar het had zeker een preventieve werking. Als je niks zei over het bedrijf, waarvoor je werkte, dan zat je altijd goed.

De grotere bedrijven gingen nog een stapje verder en de opkomst van de public relations en voorlichters werden booming business. Onder hun hoede werden werknemers geacht de visitekaartjes van hun werkgevers te zijn. Loyaal allemaal!

Tegelijkertijd werd de arbeidsmarkt steeds verder geflexibiliseerd. Minder vaste contracten, veel jaarcontracten, oproepcontracten, uitzendkrachten. Alsjeblieft niet vast, flexibel werd de kracht voor de economie, althans dat werd vanaf de ivoren torens verkondigd. Grondig over nagedacht. Voor behoud van de werkgelegenheid, allemaal voor jou, ja jij! Het had uiteraard een zeer preventieve werking. Doe je plicht, de neuzen gericht en mondje dicht, je vangt meer vliegen met stroop zei ome Joop.

Preventief is positief moeten we met zn allen geloven. Het is ons leven ingeslopen: Preventief controleren, preventief injecteren, preventief fouilleren, preventief koeioneren, dat zal ze leren.

De meesten van ons passen zich aan, immers je ‘wilt’ wat. Maar in dat willen, die vrije wil worden we stukje bij beetje beperkt. Op tal van levensgebieden wordt het steeds een beetje minder. Het moment dat je je dat realiseert is het moment dat je afhankelijk bent geworden van de wil van anderen.

Wat dat met Baybasin te maken heeft? Alles, in zijn situatie met een factor of 10 erger, omdat hij als levenslang gestrafte ‘niets te willen’ heeft, zo werd dat toch verkondigd in de media en tal van discussies, nietwaar?

Hoe voelt dat om compleet geleefd te worden?

Vraag het de ouden in de verpleeghuizen. Vraag het de collega’s op het werk. Vraag het je vader en je moeder, je vrienden. Denk er eens over na als je het pasje voor dit en het pasje voor dat tevoorschijn moet halen, als je je identiteit gaat verbergen om je mening te geven op het internet. Maar vraag het vooral ook Baybasin, hij kan er ons alles over vertellen, als hij de kans krijgt natuurlijk.

Bedankt voor uw bezoek

2 gedachtes over “Bedrijfsveiligheid”

  1. Vandaag heb ik de partij waar ik al jaren op stem in een retour mail
    op een andere kwestie, gewezen op jouw blog. Niet dat ik denk dat het iets zal helpen daar ik het vertrouwen in onze “rechtsstaat Nederland”, al jaren geleden heb opgegeven…

    Dit is wat ik heb geschreven vwb dhr. Baybasin:

    Voorts ben ik van mening dat het tijd wordt dat er eens iemand opstaat met voldoende politieke moed om iets aan deze schandvlek te doen: http://www.baybasin-report.nl/
    Ik schaam me echt als Nederlander wanneer ik zie en lees hoe een onschuldig iemand tot levenslang is veroordeeld en dat blijkbaar ook moet uitzitten terwijl er veroordeelde massamoordenaars na een bepaald deel van hun straf te hebben uitgezeten weer gewoon vrij komen.

    mvg

    ps. Sorry dat ik 2x heb gepost, ik bemerkte te laat dat ik een ander email adres had gebruikt.

Reageren niet meer mogelijk.