Baybasin: Barbertje moet blijven hangen!

De vraag die mij bezig hield was die, ik mag wel zeggen, opmerkelijke verhoging van de straf van 20 jaar bij vonnis in 2001 naar levenslang, een jaar later 2002.

Bij de Roestige spijker heb ik daarom de vraag menigmaal opgeworpen. Hoe kan dat, vroeg ik mij af. Wat kwam er in dat jaar dan aan het licht dat die verzwaring naar levenslang, en dat betekent in Nederland dus inderdaad voor het leven, rechtvaardigde. Die twintig jaar gaf zelfs de mogelijkheid van een vervroegde vrijlating. Dus wat maakte dat in Hoger Beroep voor de zwaarst denkbare straf werd gekozen door het OM en bekrachtigd door het hof.

Dat kan ik u vertellen. Lees verder Baybasin: Barbertje moet blijven hangen!

Baybaşin: a free spirit after all

Tijd voor een samenvatting van de artikelen die ik sedert 28 januari heb geschreven. Als u op de titel klikt met uw muis dan komt u op de originele pagina terecht, maar leest u eerst de hele samenvatting.

De affaire Baybaşin is complexe materie. Ook voor mij is het een zoektocht naar de waarheid. Een zoektocht waarin ik u mee wil nemen:

politiek gevangen in Nederland

Uit de aankondiging: “Is Baybasin een politieke gevangene? Filosoof Rein Gerritsen spitte de zaak uit. Het resultaat is een meeslepend verslag waarin Turkse en Nederlandse veiligheidsdiensten, politie, ministers, en topambtenaar Joris Demmink in het bijzonder, een dubieuze rol spelen. Spannend, smerig en helaas waar; het levensverhaal van de Turkse Koerd Huseyin Baybaşin.” Het boek zou volgens de aankondiging in april 2015 uitkomen, maar het wordt maand na maand uitgesteld “om de belangen van Baybasin niet te schaden”, volgens Rein Gerritsen en tevens blijkt dat de publicatie afhankelijk is van de uitspraak in het Herzieningsverzoek dat nog steeds loopt.

Hüseyin Baybaşin, de man, zijn leven, zijn toekomst!

Heeft Baybaşin die een levenslange straf uitzit in de Nederlandse gevangenissen, een leven, een toekomst? De behoeftenhierarchie van Maslow levert een houvast voor zijn verhaal. Voor een menswaardig bestaan, ook in de gevangenis, geldt het recht op het hebben van behoeften.

En helaas moeten we constateren dat zijn recht op een menswaardig bestaan in de Nederlandse gevangenissen tot nu toe grof is geschonden.Ook zijn recht op een eerlijk proces wordt hem ontzegd.

het kaartje dat voor opschudding zorgde

Op mijn ansichtkaart stond: “Thank you for your email.” Wat ik uit ruimtegebrek verzuimde er bij te zetten was dat ik via het advocatenkantoor zijn bericht had ontvangen. Zonder dat ik mij daarvan bewust was heeft Baybaşin daar de prijs voor moeten betalen. Veertien dagen lang stond hij onder nog strenger toezicht, waarschijnlijk was de staf van Norgerhaven, de gevangenis waar hij momenteel verblijft, op zoek naar een mobiel telefoontje waarmee hijzelf emails zou kunnen verzenden en ontvangen. Dat mobieltje had hij uiteraard niet.

vraag aan Baybaşin: zijn gevangenisbudget

Er werd in de krant gesuggereerd dat Baybasin het  goed heeft in onze gevangenissen. Maar een postzegel bijsluiten om een brief te kunnen retourneren is niet toegestaan, omdat die zegel een waarde vertegenwoordigt dat zijn toegestane budget van 100 euro per week die hij van zijn familie krijgt voor eten, drinken, toiletartikelen, hobby en telefoonkaarten, om via de telefoon van de gevangenis met familie, advocaten en vrienden contact te krijgen, te boven gaat. Andersom gaat niet, behalve per brief. En dat laatste dacht ik, maar achteraf had ik beter kunnen weten als ik zijn mededeling daarover beter tot me door had laten dringen. Zie daarvoor het artikel Pottenkijkers gewenst.

baybaşin laat zich ‘verwennen’ in Norgerhaven

In de krant verscheen een artikel over de voorgenomen verhuur van Norgerhaven door de Nederlandse Staat aan Noorwegen. De gedetineerden, waaronder Baybasin zouden moeten vertrekken en hebben dat via kort geding weten uit te stellen. Het verhaal in de krant schetst de Nederlandse bevolking een beeld alsof we hier te maken hebben met weigerachtige verwende gedetineeerden, die dan wel iets mogen willen, maar niets hebben te willen.

baybaşin antwoordt op mijn vraag over zijn budget

Een ontstellend verslag van zijn verblijf in de Nederlandse gevangenissen. 19 maal verplaatst, 6 jaar in volstrekte isolatie, 1 1/2 jaar in gedeeltelijke isolatie, en dankzij een kort geding daarna een iets beter sociaal leven, maar nog altijd zeer zeer onder de maat, hij wordt tussen half vier smiddags en half negen de volgende ochtend opgesloten in zijn cel.  Hij eindigt met de woorden dat hij niet meer te helpen is omdat ons rechtssysteem is vernietigd, hartverscheurend. Maar hij vertelt ook dat ze zijn lichaam gevangen kunnen zetten maar zijn geest en geestkracht nooit. He is a free spirit after all. Dat heeft hij wel bewezen in die bijna twintig jaar gevangenschap.

intimidatie of zinloos geweld

De dag na de zitting op 27 januari 2015 belde Baybaşin mij om me te bedanken voor mijn aanwezigheid. Hij vertelde dat de bewakers hem deze keer correct en zelfs vriendelijk hadden bejegend: hij was niet geduwd en er werd niet aan hem getrokken zoals die keer in Den Bosch, waar ik persoonlijk getuige van was. Ik zei: “Dat is mooi”. Je zegt het en tegelijkertijd besef je dat het eigenlijk helemaal niet mooi is, maar diep triest.

het Herenakkoord tussen Turkije en Nederland

Nederland had een geheim akkoord gesloten met Turkije om Baybaşin op te pakken en uit te leveren aan Turkije. Laten we het alsjeblieft geen complot noemen, maar een Herenakkoord. In het Engels wordt het een Gentlemen’s agreement genoemd. En daarvan komt nooit iets op papier, nou ja een diplomatiek verzoek zou in het dossier zitten. Toch zou er volgens het boek van Frank Bovenkerk wel degelijk sprake zijn geweest van een Turks arrestatieverzoek via Interpol. Ik heb over dat boek de Turkse Maffia een serie artikelen geschreven. Zie hier.

ik eis een bewijs zei de rechter

Op 26 januari jl diende een zaak tegen zijn voormalig advocaat Wladimiroff wegens belangenverstrengeling omdat hij advocaat werd van Demmink. Als toehoorder alleen al een nare ervaring. Eerst dat een tolk na elke zin van Baybaşin een vertaling moest geven. Niet voor de rechters, want die verstonden wel Engels, maar voor ons het publiek, zo meende de voorzitter van de raad van Discipline het voor ons te moeten regelen. Het publiek dat niets werd gevraagd. ‘Om de beurt, om de beurt’ riep de rechter voortdurend naar Baybaşin, als de tolk en hij bijna simultaan spraken. En vervolgens werd hij ook nog eens telkens onderbroken met de vraag: Heeft u daar een reçu van, heeft u daar een kopie van?  In mijn nachtmerries hoor ik het nog: “Om de beurt, om de beurt, heeft u daar een kopie van, heeft u daar een reçu van? U moet bewijzen!” Ik werd er behoorlijk onrustig van, hoe moet het dan voor Baybaşin zijn geweest. Hij bleef er opmerkelijk rustig onder. Hoe dan ook, een ontluisterende vertoning van het Nederlands recht in de rechtszaal.

de rechters spelen blindenman

Voor mijn ogen zag ik het gebeuren, de last voor Baybasin werd, door de gang van zaken en het vragen naar de bekende weg, zwaarder en zwaarder ten gunste van Wladimiroff. De weegschaal weegt hetgeen de rechter wil wegen. En het zwaard van vrouwe justitia wordt daardoor een zwaard van Damocles. En dat geldt voor alle rechtszaken van Baybaşin, zo bekeken.

het bewijs van het gelijk

Het Nederlandse rechtssysteem is niet ingericht op waarheidsvinding maar op het bewijs van het gelijk. Wie met de beste papieren komt die krijgt gelijk, maar is dat de waarheid? Nu dat mogen we in zn algemeenheid hopen, maar hoeft niet per definitie zo te zijn, de geschiedenis leert dat, met zovele vergissingen waardoor onschuldige mensen achter de tralies verdwijnen, opzettelijk of onopzettelijk. Hoe dan ook,  een bewijs kun je construeren, de waarheid is de waarheid, al draagt die soms vele maskers.

waarom zijn de bananen krom

De waaromvraag is een essentiele vraag. Iedereen wil weten, als hem of haar iets wordt aangedaan, waarom dat zo is. Het is menselijk om op zoek te gaan naar antwoorden. Bij zijn arrestatie waren de meningen tussen Turkije en Nederland over het waarom ietwat verdeeld: De Turkse minister eiste de eer voor zichzelf op: „Wij hebben Baybasin gearresteerd” zo zei hij dat letterlijk. En hij kon ook precies uitleggen waarom: „ Baybasin ondersteunt met grote sommen geld de Koerdische TV-zender Med-TV, het Koerdische parlement in ballingschap en de PKK. dat hebben we nu een halt toegeroepen.”

Het Nederlands Openbaar Ministerie legde het iets anders uit: Baybasin was gearresteerd omdat hij leider was van een ongekend groot misdaadconcern. Men ( let op niet wij of het OM) had vijf maanden zijn telefoon afgeluisterd. Hij verdiende miljoenen met zijn drugshandel en minstens twee keer had hij met zijn autotelefoon in code taal ( let op: make him call was de codetaal voor maak hem koud) vanuit Nederland een opdracht tot moord gegeven, in de Verenigde staten en Turkije.”

Baybaşin: opvolger van Grootcrimineel Bruinsma der Lage Landen

Wij, burgers van Nederland moeten geloven, op basis van de vonissen en arresten, dat wij hier te maken hebben met de opvolger van grootcrimineel Klaas Bruinsma der Lage Landen; dat we te maken hebben met een man die stoïcijns zijn grootgruttersbedrijf in de Heroine en aanverwante zaken zoals moord, gijzeling etcetera etcetera, vanuit het centrum van zijn misdaadorganisatie in het idyllische stadje Lieshout, als een zieltje zonder zorg, immers hij was eindelijk ‘vrij’ om te gaan en te staan in die periode, via de telefoon zijn handel en manschappen bestierde en dat hij daarmee in een korte periode van vijf maanden, zo staat in het vonnis, miljoenen verdiende. Zoveel dat de Nederlandse staat zich gerechtigd voelde al zijn bezittingen in beslag te nemen. Inderdaad het is een absurde voorstelling van zaken en toch meent de Nederlandse staat dit te kunnen verkopen als de waarheid.

zijn dubbelloops jachtgeweer

Zo las ik in een tweet van voormalig raadsheer Wicher Wedzinga:

“Binnenkort op mijn site: Het dubbelloops jachtgeweer van Baybasin. Ten onrechte tot levenslang veroordeeld dmv duivelse politieke intriges?”

Als antwoord: Of dat door duivelse politieke intriges is gerealiseerd mag van mij, maar dat is een duivels pad, met zoveel valkuilen. Dat doet Baybasin geen recht, dat hebben we tot nu toe gezien, immers wat kon en kan de man uitrichten met zijn dubbelloops jachtgeweer ( zijn verdediging) als hij zich geplaatst ziet tegenover de tankbrigade van de staat. En dat zijn de verhoudingen, helaas.

de stille staatsgreep

Baybaşin meent dat ons rechtssysteem is vernietigd en dat is goed te begrijpen, maar ik zou liever zeggen dat ons rechtssysteem zodanig is omgevormd dat een klein netwerk van mensen op cruciale plekken, in staat is waar nodig (politieke) tegenstanders of anderszins uit de weg te ruimen cq buiten spel te zetten. Tevens in staat is om misdaden begaan door mensen van het eigen netwerk, of dat nu binnen of buiten de overheid is, af te dekken. Zelfs door onschuldigen de schuld in de schoenen te schuiven.

Ik schrijf met opzet waar nodig. Wanneer de belangen van het old-boys-network niet worden aangetast, zal het rechtssysteem gewoon zn werk doen.

Baybaşin tegenover de denktank van de staat

De staat blijft Baybasin steeds een stap voor,  zoals we hebben gezien met de wet Herziening te voordele, die is ingevoerd nadat Baybasin 1-4-2011 om herziening vroeg. Net voor de uiterste datum dat de Hoge Raad met een eindoordeel moest komen trad de wet in werking. Een wet waaruit m.i. met opzet het tijdslimiet werd weggelaten.

de koninklijke uitweg

Na 4 jaar heeft het onderzoek van Advocaat Generaal nog steeds niet tot een eindconlusie geleid. Hij heeft zelfs weer een nieuwe expert aangetrokken, een volstrekt onbekende man, die de problematiek vanuit een geheel andere invalshoek zal benaderen. Kortom zie hier de making of an excuse. Aben bereidt een slechtnieuwsgesprek voor, en deze meneer van den Heuvel mag het voorwerk doen.  Daarna rest er voor Baybaşin nog één uitweg en dat is de Koninklijke uitweg ofwel gratie, voor de derde maal.

driemaal is scheepsrecht

Hoe krijg je het nu voor elkaar om de man Baybaşin te bewegen gratie te accepteren? Dat doe je als volgt:

1.je maakt zijn rechtsproces slopend en slepend, door het op alle mogelijke manieren te frustreren. En gefrustreerd is het!

2. zijn gevangenschap zo moeilijk te maken dat hij verlangt naar gratie.

Dat is het verhaal. Het verhaal van Baybasin in Nederlandse gevangenschap.

(ad1: Inmiddels schat ik dat gekozen wordt voor een gulden middenweg namelijk een gedeeltelijke herziening, waarbij de moord op Oge vervalt maar de handel in heroine onvoldoende weerlegd wordt verklaard. Ik heb er hier over geschreven. Ad2: het is voor Baybasin helaas niets geworden in een alles of niets strijd. )

zijn veroordeling een povere constructie

Wat het belang is daar moeten we nog steeds naar raden. Zijn het die pedofiele gedragen van Demmink, wordt de Nederlandse staat gechanteerd door de Turkse overheid of zijn het wederzijdse economische belangen, zijn het verplichtingen in NATO verband, is het de nasleep van de IRT affaire en de drugshandel of simpelweg prestige en niet willen toegeven heel erg fout te hebben gehandeld? Of is het een combinatie van al deze aspecten. Het is een grote en inderdaad zeer complexe zaak (geworden). Dat is voor mij duidelijk. Echter, de veroordeling van Baybaşin is en blijft een povere constructie.

Tot slot, dat Baybasin onschuldig is waarvoor hij is veroordeeld, daar twijfel ik na alles wat ik heb gelezen geen moment meer aan. Waarom hij nu juist door de Nederlandse staat veroordeeld is? Dat blijft vooralsnog een groot vraagteken, althans voor mij. Maar leert ons de wiskunde, de filosofie, de wetenschap in het algemeen niet dat het vraagteken het meest bijzondere teken en eigenschap is van de mens? Kortom wij gaan gewoon door met onze zoektocht en ik hoop dat u meedoet.

De volgende samenvattingen vindt u hier en hier.

Baybaşin: zijn veroordeling een povere constructie

Begin 2007 begon ik een blog bij de Volkskrant als tijdverdrijf.  Daar kwam na een tijdje een blogger bij uit Cambodja. Hij runde een schooltje en mocht als enige zijn blog gebruiken om donaties te genereren. Velen deden dat trouw, waaronder ik. Toen kwam er in 2010 een kink in de kabel, de man werd gearresteerd in verband met pedofiele activiteiten, veroordeeld, gestraft en in 2011 het land uitgezet.

Via een reactie kwam ik terecht op de website van Micha Kat, van Revolutionaironline, die indertijd in die contreien woonde, er een artikel over schreef op zijn toenmalige website Klokkenluideronline, en daarin  onthullingen aankondigde. Ik heb er nooit meer iets van gezien op zijn website. Wel voor het eerst over Demmink en zo kom je van hier naar daar en uiteindelijk bij boublog, waar ik las over Baybaşin. En door een oproep daartoe, eind 2011, begon ik met ansichtkaarten te sturen aan Baybasin, dan heeft hij iets om wekelijks naar uit te kijken, dacht ik.

Eerlijk gezegd dacht ik ook dat het van tijdelijke aard zou zijn, ter overbrugging tot de uitspraak van de Hoge Raad zou komen op 3 juni 2012. Bovendien werd het verhaal van zijn onschuld zo overtuigend door Boudine Berkenbosch van Boublog gebracht, ik wilde gewoon wel aannemen dat het allemaal op een grote vergissing berustte, immers dat was al een paar keer daarvoor gebeurd, denkend aan de Puttense zaak en Lucia de B.

Intussen begon ik me meer in te lezen in de zaak Baybaşin. Krijg ik me daar een Engels artikel onder ogen, ik schrok me dood, Pablo Escobar was er niks bij, Mexicaanse toestanden, een hele misdadige clan die al schietend en moordend door Londen trok.  Ik dacht, mijn hemel waar ben ik nu weer ingestapt; ik zit hier als een nette mevrouw uit de provincie een beetje postkaarten te sturen en verhaaltjes te schrijven aan een grote crimineel, en dan heb ik hem ook nog eens beloofd dat ik dat elke week tot zn vrijlating ( dacht dus tot juni 2012) zou doen.

Echt mensen ik dacht: Hoe kom ik hier in godsnaam weer van af? Je bent net met pensioen en je wilt leuke dingen doen en dan stort je je weer in zoiets! Weet je wat, dacht ik bij mezelf, ik schrijf die Corstens een brief:

 

Ik dacht qua inhoud snijdt dat mes aan twee kanten. Jaja ik ben heel erg en niets menselijks is mij vreemd. Beetje ma flodderbrief is het wel geworden en dat ook een beetje met opzet om aandacht te genereren. Dat had effect want per omgaande kreeg ik een keurig antwoord van hem via zijn griffier:

 

Op moment had ik werkelijk geen enkele reden om te twijfelen aan de oprechtheid van deze brief. ‘Gelet op de complexiteit van de zaak’ stond er in. ‘Niet de tijd maar zorgvuldigheid is het uitgangspunt van een zaak bij de Hoge Raad.’

Dat maakte indruk, dat zijn woorden die ik vanuit mijn professie begrijp en fascinerend vind, dus ik  ging vanaf dat moment me serieuzer verdiepen in de zaak Baybaşin. Mijn kleine paniekmoment was ik al lang te boven gekomen, en ik bleef gewoon wekelijks mijn kaartje sturen, natuurlijk! Ik dacht, al is hij wellicht toch een zware crimineel, het is niet verkeerd om dat voor die man te doen, je hebt het hem beloofd, hij heeft er niet om gevraagd, klaar, niet meer over zeuren! Je kan en mag dat niet meer stoppen. Nee niet met deze man. Zo had ik al besloten.

De kalmte was al heel snel terug gekeerd, maar ik had inmiddels die brief wel geschreven.  Het antwoord is nu bepaald interessant te noemen omdat hij daarin al zo nadrukkelijk het tijdsaspect noemde, bizar omdat de Hoge Raad toen nog steeds gebonden was aan een tijdslimiet. Wel was de wet voorziening ten voordele in de maak. Een wet waar dus het tijdsaspect uit werd weggelaten, en met opzet is mijn overtuiging.

Hoe dan ook, toen ik zo het e.e.a. las o.a.  het arrest van Davids, waarin Baybaşin in 2004 in cassatie bevestigd kreeg, dat hij ‘terecht’ levenslang had gekregen in 2002, toen wist ik gewoon: Deze man is veroordeeld op een povere constructie. Zo noemde ik zijn veroordeling.

op 13 mei 2013 schreef in een commentaar bij de roestige spijker:

De Hoge Raad met al die deftige hooggeleerde heren weten zich geen raad, want de zaak is geen zaak. De zaak is een povere constructie, en Baybasin de prijs die de overheid moest betalen voor het veilig stellen van het belang van een bestuurselite.

Nu, bijna twee jaar na dit commentaar, ben ik er zelfs nog meer van overtuigd geraakt. Wat het belang is daar moeten we nog steeds naar raden. Zijn het die pedofiele gedragen van Demmink of zijn het economische belangen, zijn het verplichtingen in NATO verband, is het de drugshandel of simpelweg prestige, of simpelweg het niet willen toegeven heel erg fout te hebben gehandeld? Of is het een combinatie van al deze aspecten. Saillant detail is wel dat Corstens toestemming had gegeven indertijd om Baybasin uit te leveren. Een beslissing die later door een rechter werd herroepen.

Het is een grote en inderdaad zeer complexe zaak (geworden). Dat is voor mij duidelijk. Echter, de veroordeling van Baybaşin is en blijft een povere constructie.

Baybaşin en driemaal is scheepsrecht

Hoe krijg je het nu voor elkaar om de man Baybaşin te bewegen gratie te accepteren? Dat doe je als volgt:

1.je maakt zijn rechtsproces slopend en slepend, door het op alle mogelijke manieren te frustreren. En gefrustreerd is het!

2. zijn gevangenschap zo moeilijk te maken dat hij verlangt naar gratie. En daar wil ik het dit keer over hebben.

Wat heeft Baybaşin in de bijna 20 jaar mogen ervaren om hem te doen verlangen naar -en  uit, wat heet ‘eigen beweging’, te laten kiezen voor uitlevering middels de koninklijke weg: Gratie! Lees verder Baybaşin en driemaal is scheepsrecht

Baybaşin en de koninklijke uitweg

Pak me dan als je kan, het bewijs kun je toch niet krijgen. Een gemeen spel, binnen onze zogenaamde rechtsstaat, dat met Baybaşin in het grote onoverzichtelijke maatregelwoud van Nederland wordt gespeeld.

Inderdaad het NRC en de overige critici in het land kunnen er smalend over doen, maar Van der Plas zegt het juist: De dossiers (van het Turkse Openbaar Ministerie) blijven gesloten  voor het OM, omdat er tussen Nederland en Turkije een geheim akkoord is gesloten, een herenakkoord. Er zijn blijkbaar mensen in dit land die denken dat dergelijke akkoorden niet worden gesloten. Die gedachte getuigt alleen maar van een grenzeloze naiviteit. Dus NRC je mag voortaan de aanhalingstekens bij geheim wel weglaten.

Wat er dan aan dat geheime akkoord ten grondslag ligt daar  proberen we uiteraard achter te komen. Is het vanwege chantage?
Wie zal het zeggen, zou kunnen. Is het vanwege wederzijdse belangen in de Koerdische regio, met zijn rijkdommen aan olie en andere grondstoffen? Wie zal het zeggen, heel goed mogelijk. Is het vanwege het militair strategisch en tactisch en industrieel complex? Het is een mond vol, maar het kan. Is het vanwege verplichtingen in NATO verband? Wij weten het niet. Wij niet, maar de betrokken heren en jadames wel.

Wat wij wel kunnen constateren is dat: niemand van de ministerraad  in actie komt:

Geen spoedberaad plaatsvindt omdat de Turkse staat zo openlijk ons rechtssysteem schoffeert.

Nee:

Geen vragen in het Parlement, want ze zijn momenteel met krokusvakantie. Wat niet is kan misschien nog komen?

De Turkse ambassadeur wordt niet op het matje geroepen.

De minister van Buitenlandse zaken reist niet af naar Turkije om medewerking af te dwingen. Gaat wel naar Turkije voor de verdediging van het vrije woord.

Helemaal bizar wordt het als ik in de conclusie van Aben op het herzieningsverzoek van Baybasin het volgende lees:

“Turkije is een volwaardig lid van de internationale gemeenschap, maakt deel uit van talrijke internationale fora en is partij bij vele internationale verdragen waarbij de beginselen van de rechtsstaat en het respect voor de mensenrechten voorop staan. Er dient in het algemeen op te worden vertrouwd dat bij de samenwerking, gebaseerd op deze verdragen, Turkije vorenbedoelde uitgangspunten respecteert. In het kader van de criminaliteitsbestrijding wordt door de politie en het Openbaar Ministerie in Nederland op verschillende niveaus samengewerkt met de Turkse autoriteiten: Op basis van verdragsrechtelijke verplichtingen (o.a. het Europees Verdrag aangaande de wederzijdse rechtshulp in strafzaken van 1959) wordt over en weer rechtshulp verleend en ter uitvoering daarvan feitelijk samengewerkt om zo doeltreffend mogelijk de onderzochte organisaties strafrechtelijk te kunnen aanpakken. De mate van samenwerking is afhankelijk van de intensiteit en omvang van de activiteiten van de onderzochte criminele organisatie zowel in Nederland alsook in Turkije. Deze samenwerking verloopt over het algemeen naar tevredenheid, mede als gevolg van goede persoonlijke contacten.”

Maar dus niet als het om Demmink zelf gaat. De Turkse overheid wil niet ingaan op het rechtshulpverzoek van het OM en dus stokt het onderzoek.

De minister van justitie en veiligheid komt ook al niet voor zijn personeel op: Het was niks, het is niks en als het aan hem ligt wordt het nooit wat.

En nu is dan door Advocaat Generaal Aben, na vier jaar onderzoek, de hulp van een externe deskundige ingeroepen, die hij introduceerde als een deskundige die eens van een geheel andere invalshoek de problematiek kan benaderen. Een man met een out-of the-box thinking kwaliteit.

Ik heb even in het overheidsdeskundigheidsregister van het NRGD gekeken, of deze meneer Van den Heuvel daarin met zijn specifieke deskundigheid voorkwam, want de overheid stelt zeer strenge eisen:

Het register waarborgt en bevordert een constante kwaliteit van de inbreng van deskundigen in de rechtsgang. Het NRGD heeft een wettelijke basis, is onafhankelijk en transparant.


Dat moet toch wel geruststellend zijn voor Baybaşin en zijn advocaten, dat het NRGD-register een wettelijke basis heeft. Het liefst met algemene maatregelen van bestuur onder bestaande wetgeving. Welnu Hirsch Ballin gaf in 2009 het voorzetje en daarna was het een fluitje van een cent voor Demmink, Donner en Ivo.


Vanzelfspreken wordt eerst voor de wettelijke basis gezorgd. Zo wordt dat altijd gedaan in het kader van total control en gedwongen winkelnering in het bijzonder, immers alleen de deskundigen die door een strenge staatsscreening zijn gekomen mogen worden ingezet door OM, rechters en advocatuur. Probeer dan maar eens als verdediging contra expertise in te huren als die niet op deze lijst voorkomt.

Dan staat er:
-Bevordert een constante kwaliteit.
Dat klinkt ons toch als muziek in de oren.
-Is onafhankelijk en transparant.

Nou meer zal Baybaşin niet wensen, dat zal dan ook wel gelden voor de deskundigen. Een deskundige met een constante kwaliteit, die een onafhankelijke en transparante inbreng zal hebben in de rechtsgang, schitterend. Meer wil je niet.

De naam Van den Heuvel en  zijn expertise van: out of the box thinking als specifieke deskundigheid, is dus nog niet in het register opgenomen. Hoewel hij zelf vertelt dat hij wel door een toelatingscommissie is gegaan.

Het is zo’n nieuwe benaderingswijze, dat heeft tijd nodig. De staat geeft zichzelf uiteraard wel de ruimte en de tijd om zich te vernieuwen. En Aben heeft hoge verwachtingen van deze meneer. Bas van den Heuvel zelf ook want ik zag al wat zeer hoge bedragen voorbij komen: een half miljoen meen ik mij te herinneren. Toch is het een beetje angstige man. Hij wil namelijk net als Wilders beschermd worden, zo las ik.

Tja wat moeten we daar nu weer van denken. Misschien moet hij beschermd worden tegen zichzelf of tegen zijn angst? Hij zal toch niet die paar nette heren en dames bedoelen die de 26e januari 2015 de zaak tegen Wladimiroff bijwoonden? Er is een Turkse tolk die beweerde niet naar Nederland te willen komen om te getuigen, hij was niet bang voor Baybaşin maar voor de Nederlandse staat. Aben laat zich toch ook niet beschermen. Dus wat is die angst anders dan dat hij bang is voor wat hij gaat doen, moet doen, waarvoor hij is ingehuurd, voor de somma van een half miljoen, namelijk werken aan het slechtnieuwsgesprek dat Aben zelf niet durft te voeren.

Daarna wordt Baybaşin door onze jonge koning gratie verleend, de koninklijke uitweg. Dan mag Baybaşin met de staart tussen de benen, volkomen gemangeld door het Nederlandse gevangenis -en staatsregime, uitgekleed en berooid naar Turkije vertrekken, waar hem een warm welkom wacht. Dat is hem al eens eerder aangeboden door twee heren van de vreemdelingen politie uit Utrecht. In 2013 brachten de heren Visser en Majuhi hem, namens de minister van justitie, een informeel bezoek in de gevangenis om een Herenakkoord met hem af te sluiten. Het kwam er op neer dat Baybaşin dan alsnog uitgeleverd zou worden aan Turkije, waarmee ook een Herenakkoord was gesloten dat garandeerde dat zodra hij daar aankwam, op vrije voeten zou worden gesteld.

Zo doen de Heren en Jadames dat in Nederland.

Baybaşin en de stille staatsgreep

Baybaşin meent dat ons rechtssysteem is vernietigd en dat is goed te begrijpen, maar ik zou liever zeggen dat ons rechtssysteem zodanig is omgevormd dat een klein netwerk van mensen op cruciale plekken, in staat is waar nodig (politieke) tegenstanders of anderszins uit de weg te ruimen cq buiten spel te zetten. Ook in staat is om misdaden begaan door mensen van het eigen netwerk, of dat nu binnen of buiten de overheid is, af te dekken. Zelfs door onschuldigen de schuld in de schoenen te schuiven.

Ik schrijf met opzet waar nodig. Wanneer de belangen van het old-boys-network niet worden aangetast, zal het rechtssysteem gewoon zn werk doen. Het volk wordt in slaap gesust met
de geruststelling dat met de nieuwe wet in de maak ook rechters gestraft kunnen worden. En dat willen we toch? Van de Steur, zie loopbaan, zegt het in de Tweede kamer: Het ging hem niet ver genoeg! Maar het pikmeerarrest, daar hebben we het niet over. Ook niet over de rol van verschillende bewindslieden o.a. Sorgdrager:

image

Dat ‘lastige’ rechters, maar ook  ‘lastige’ officieren van justitie, en ‘lastige’ advocaten en ‘lastige’ AIVD-ers en “lastige” politiemensen, en wie nog meer ‘lastig’ is voor personen binnen de organisatie, dat die ook met de nieuwe voorstellen gemakkelijk op een zijspoor kunnen worden gezet, en monddood kunnen worden gemaakt, dat is geen onderwerp van discussie in het parlement. Men heeft alleen oog voor het aanlokkelijk perspectief.

Natuurlijk willen we dat de rechterlijke macht en allen die macht hebben gecontroleerd kunnen worden op machtsmisbruik en misdaden. Maar door wie? Door de minister van Justitie en Veiligheid? De minister die met behulp van zijn netwerk zoveel diensten naar zich toe heeft getrokken en vervolgens de macht heeft gecentraliseerd, dat men kan spreken over een stille staatsgreep? Die moeten waken over de rechtsstaat?

De kleine besturen binnen onze rechtsorganisatie  kunnen met de nieuwe wetten de taken verdelen en heersen. Mooier kunnen ze het bij de overheid niet maken, voor zichzelf.

1 april 2011 heeft Baybaşin een herzieningsverzoek ingediend bij de Hoge Raad. Als de gesmeerde bliksem zijn Ivo Opstelten en Demmink  in actie gekomen. Donner werd zonder al te veel poespas, in de demissionaire periode van kabinet Rutte, op 16 december 2011, door Ivo Opstelten naar de Raad van State gemanouevreerd.  Dat was nodig om de wet ‘herziening ten voordele’ er gemakkelijk doorheen te krijgen.  Ik weet niet wie de naam ‘Herziening ten voordele’ heeft bedacht, maar ik denk dat de ‘heren’ er hartelijk om moesten lachen.

Die wet herziening ten voordele was nodig om tijd te rekken in de zaak Baybaşin. Zo groot is deze zaak! Men haalt niet alleen alles uit de kast om aan damage-control te doen, maar men ontwerpt- en regelt via wetgeving tegelijkertijd de macht om haar macht te misbruiken, mooier kun je het niet maken. En het parlement is er niet tegen opgewassen of werkt er zelfs aan mee.

Op 19 jun. 2014 om 11:16 heeft lidy broersma het volgende geschreven:

Geachte fractievoorzitters van de Tweede Kamer,

Ik wend mij tot u met de volgende kwesties:

1.Naar ik heb vernomen is het herzieningsverzoek dat Mr Adele van der Plas namens Huseyin Baybasin heeft ingediend, en ik ga er hier van uit dat u allen zonder meer bekend bent met de zaak, dat dit herzieningsverzoek bij de Hoge Raad door Advocaat Generaal Aben voor de zoveelste keer verschoven is naar een latere datum.

Sedert januari 2012 is dat het patroon: datum prikken en vervolgens op de dag van de zitting kenbaar maken dat de datum wordt verschoven. Psychisch is dat voor de man in kwestie natuurlijk desastreus en dat is ook de reden dat ik nu schrijf. Schuldig of niet schuldig, menselijkerwijze gesproken is deze gang van zaken sowieso, laat ik het nog geen psychologische oorlogsvoering noemen, maar humanitair gezien een rampzalige ontwikkeling. Als het zo onduidelijk ligt dan zou ik helemaal geen datum noemen. En als een onderzoek zo vaak verschoven moet worden, dat het zelfs in de jaren gaat lopen, dan zou ik op zn minst eens inzage willen hebben in de totstandkoming van de planning. Wat is telkens de oorzaak dat de geplande zitting dan op het laatste nippertje niet door kan gaan. Hoe dan ook:

2. Deze gang van zaken is mogelijk gemaakt door de wet Herziening ten voordele van 1 oktober 2012.

De vraag is echter in wiens voordeel deze wet tot stand is gekomen? In 2012 heb ik reeds in een commentaar in Vrij Nederland het mogelijke negatieve effect opgemerkt, namelijk dat wat zich nu voltrekt: uitstel en nog meer uitstel tot in het oneindige.  Er is in deze wet immers geen beperking  opgenomen t.a.v. de duur van een dergelijk onderzoek.

Mijn verzoek aan u is deze kwestie op de agenda te zetten en alsnog deze wet aan te passen en een passage op te nemen met een tijdslimiet.

3. Dan de Shipsholaffaire, waar de heren Poot miljarden, en dan lees ik bedragen als 20 miljard, en al is het dan een paar miljard minder, we hebben het nog altijd over miljarden, op de staat, en dat zijn wij, wil verhalen door een investeringsmaatschappij in Amerika. Na wat ik tot nu toe heb gelezen wordt het de hoogste tijd om juist deze kwestie, die zo is uitgespeeld is via rechtszaken, zijpaden en media, via een parlementair onderzoek tot op de bodem uit te zoeken.

Mijn verzoek aan u is de kwestie op de agenda te zetten en een parlementair onderzoek te eisen.

In principe heb ik dus drie verzoeken:
1. Een einde te maken aan de psychisch zeer belastende wijze waarop telkens een datum wordt gepland in de herzieningszaak van de heer H. Baybasin bij de Hoge Raad, die dan vervolgens wordt verschoven en pas bekend wordt gemaakt op de dag van de zitting.
2. Een wetswijziging met betrekking tot de bovenstaande wet herzieningen ten voordele, met een tijdslimiet t.a.v de duur van een onderzoek.
3. een parlementair onderzoek naar de Shipshol affaire, aangezien het hier gaat om een miljardenclaim op de Nederlandse Staat en daarmee de Nederlandse burger,  door blijkbaar een Amerikaanse Investeringsmaatschappij.

Alvast bedankt voor uw aandacht.

Hoogachtend,
L.D. Broersma

——————————————————————————————————
Datum: 11 februari 2015 06:53:17 CET
Aan: “g.wilders@tweedekamer.nl” etc etc etc
Kopie: Adèle van der Plas <vanderplas@bsvdp.nl>

Geachte fractievoorzitters,

mijn verzoek van vorig jaar juni heeft weinig teweeg gebracht, behalve een enkele reactie, zoals van het secretariaat van de D66 fractie, dat het op de agenda zou worden gezet van de fractievergadering. Daarna heb ik er nooit meer van gehoord. En toch was mijn verzoek, om een tijdslimiet in de wet ten voordele op te nemen, uiterst reëel en praktisch snel uitvoerbaar. Dus ik begrijp niet waarom dat nog niet is gerealiseerd.

Ondertussen is de behandeling van het herzieningsverzoek van de heer Baybasin vanaf indiening 1 april 2011 tot heden nog steeds niet afgerond, met dank aan het parlement dus wettig, en kan tot in het oneindige door gaan. Nou ja een mensenleven is uiteraard wel eindig en dan kan het verzoek samen met Baybasin het graf in.

Het herzieningsverzoek is in ieder geval in de afgelopen periode opnieuw driemaal uitgesteld. Ik heb daarom besloten mijn visie  op de Baybasin-affaire te vertellen via een website. Niet dat ik erg positief ben over een mogelijke vrijlating van Baybasin die, nadat ik de zaak nu zo’n drie en een half jaar bestudeer, volgens mijn overtuiging beslist op valse gronden, noem het verknipt bewijs naar het boek van Ton Derksen, is veroordeeld. De overmacht is net iets te groot waar tegen hij moet opboksen.

De hulp die hij krijgt van zijn advocaten is bewonderenswaardig en volhardend te noemen, maar gesteld  tegenover de tankbrigade van de staat krijgen zij weinig kans. Daarvoor moet een wonder geschieden, ziet u, want ik maak liever een wonder mee dan een revolutie.

Ik wil gewoon niet dat de man vergeten wordt, dat hij binnen onze samenleving een identiteit krijgt, dat is het minste wat ik voor hem kan doen ter compensatie van alle jaren dat hij niet alleen ten onrechte gevangen is gezet, maar ook nog eens is gekoeioneerd op alle mogelijke manieren.

En ik wil mensen, die er belangstelling voor hebben, uitleggen vanuit mijn professie, organisatiekunde en communicatie, wat en hoe dit allemaal zo kon en kan gebeuren.

Waarom het kon gebeuren en waarvoor, in de zin van drijfveren en winst voor de staat, ligt meer op uw terrein van onderzoek, want de Baybasin- affaire is een staatsaangelegenheid, geen veroordeling van een drugscrimineel, hoe groots en meeslepend, maar ook hoe simpel het is gebracht middels, wat heet, ‘bewijsvoering’, vonnissen en arresten. Zo denk ik er over.

De website is te vinden onder:
www.baybasin-report.nl

Lidy Broersma

——————————————————————————————————

Datum: 11 februari 2015 08:39:32 CET
Aan: k.arib@tweedekamer.nl, etc. etc etc
Kopie: Adèle van der Plas <vanderplas@bsvdp.nl>

Geachte kamerleden,

bij deze breng ik u op de hoogte van mijn correspondentie met uw fractievoorzitters. Overigens heb ik bij nader inzien nog een vraag, ik zou namelijk erg graag weten hoe de wet herziening ten voordele tot stand is gekomen. Welke fasen zijn doorlopen, van aanleiding tot uiteindelijke bekrachtiging, inclusief de informatie die daarover bekend is, uitgezet in de tijd, dus de tijdstippen van cruciale momenten in het ontwikkelingsproces van deze wet. Wie hebben mee gedaan aan- cq waren betrokken bij die besluitvorming en de totstandkoming. Was u als kamerlid er bijvoorbeeld bij betrokken?

Ik zou u daarvoor zeer erkentelijk zijn.

Met vriendelijke groet,
L.D. Broersma

Lees ook:
Baybasin en de foute rechters

Baybasin en zijn dubbelloops jachtgeweer

Zo las ik in een tweet van voormalig raadsheer Wicher Wedzinga:

Binnenkort op mijn site: Het dubbelloops jachtgeweer van Baybasin. Ten onrechte tot levenslang veroordeeld dmv duivelse politieke intriges?

dinsdag 25 november 2014 gaf ik daarop het volgende commentaar bij de roestige spijker: Lees verder Baybasin en zijn dubbelloops jachtgeweer

Baybaşin tegenover de denktank van de staat

In mijn werkzame leven kreeg ik op een gegeven moment te maken met een man die gespecialiseerd was in het begeleiden van bedrijven in financiële moeilijkheden en de afwikkeling daarvan. Het was een vrolijke en ook verstandige man, want het eerste dat hij regelde was de financiële afwikkeling voor zichzelf; hij kreeg per dag uitbetaald en zodoende had hij geen zorgen voor de dag van morgen en bracht  de vrolijke noot in sombere tijden.

Op een gegeven moment merkte ik op dat hij er zo vrolijk onder bleef, immers het was één en al ellende waar we in zaten. Lidy, zei hij, leven is emotie, zaken doen is pure emotie en hij schaterde het uit.

Ik moet er nog wel eens aan denken als ik denk aan wat mensen drijft, waarom doen ze wat ze doen, waarom liegen ze, want er wordt gelogen in de zaak Baybaşin, ongelooflijk.

Wicher Wedzinga tweette ooit: ‘de waarheid kent vele gezichten.’ Dat zou ik willen nuanceren: ‘de waarheid draagt vele maskers.’

Wie liegt en wie spreekt de waarheid? Vaak verdraaid moeilijk om te ontdekken. Maar soms beginnen die maskers scheurtjes te vertonen, die het begin van de ontmaskering inluiden.

Voorbeelden, van  scheurtjes in het masker van de onkreukbare overheid, zijn de gewonnen zaken tegen de ambtenaar in functie Demmink, immers hij had zich er persoonlijk mee bemoeid om Baybaşin in isolatie te zetten en had zich, als hoogste man op het departement, het dossier van Baybaşin een tijdje toegeëigend. Baybaşin zal vervolgens wel weer moeten bewijzen dat er stukken uit zijn verdwenen, want de rechter eist een bewijs!

Het leven is emotie maar ook simpel. Als Baybaşin onschuldig levenslang heeft gekregen, en daar ben ik inmiddels helemaal van overtuigd, dan zijn zijn tegenstanders daar schuldig aan. Of het nu bewust of onbewust is, ze hebben er aan meegewerkt en werken er nog steeds aan mee.

Voor het onderhoud van die maskers en die maskerade heb je gerekend naar de omvang van deze Baybaşin-affaire beslist een denktank nodig. De vraag is nu wat de overheid bedacht, bedenkt en gaat doen om die scheurtjes te repareren; damage-control noemen ze dat tegenwoordig. Hoe maskeert de overheid in de zaak Baybaşin de waarheid? Hoe hebben zij de maskers gemaakt? Wie zijn dat, wie hebben aan zijn veroordeling meegewerkt? De waaromvraag zullen we maar even laten voor wat het is, maar hoe krijgen ze het voor elkaar om de man nu inmiddels al 20 jaar uit de weg te ruimen en te isoleren, althans dat wordt geprobeerd, van de maatschappij?

Hoe dat mogelijk is? Wel:

Door met man en macht te werken aan het centraliseren van de macht, dat wil zeggen dat je de groep die macht heeft steeds kleiner maakt. Dat is handig in zn algemeenheid maar in het bijzonder ook in deze zaak. Wat het eerst en het laatst komt is wisselbaar;

Je hebt in ieder geval maatregelen en wetgeving nodig en denktanks met ideeën, door behoeften te suggereren, die als motief gelden voor wetswijzigingen en maatregelen;

Daarmee kun je bijvoorbeeld reorganiseren en mensen op cruciale plekken benoemen en het liefst blijvend;

Door strenge eisen te stellen die de mogelijkheid geven om bewijzen of deskundigen toe te laten of uit te sluiten. Je hebt een kwaliteitsstempel nodig om op de lijst te komen om met het OM, voor rechters en advocaten te mogen werken, als het ware een staatsmonopolie op onderzoek;

Door de controle op openbaar bestuur te beperken bijvoorbeeld ook met het privatiseren van overheidstaken, zodat die niet meer onderhevig zijn aan die WOB;

Door de berichtgeving in de (alternatieve) media te sturen en bepaalde items te negeren of er juist de aandacht op te vestigen om daarmee de publieke opinie te beïnvloeden;

Met het creëren van een beetje chaos, zodat alles onoverzichtelijk wordt;

En met eenvoudig tijd rekken, zoals dat is mogelijk gemaakt met de wet ten voordele, waarin geen tijdslimiet is gesteld;

Kortom door zijn verdediging op alle mogelijke manieren te bemoeilijken.

Dit klinkt allemaal zwaar maar als je goed kijkt gebeuren al deze zaken soms stuitend zichtbaar en nog vaker subtiel en onopvallend, want motieven worden net zo gemakkelijk geconstrueerd als het bewijsmateriaal, als je maar de macht hebt en geen verantwoording hoeft af te leggen.

Laten we eens kijken naar ‘het motief’ voor het reorganiseren van de rechterlijke macht; een wetvoorstel van Ivo Opstelten, ingevoerd door Joris Demmink, inclusief het benoemen, nog vlak voordat hij met pensioen ging op 31 oktober 2012:

“Volgens de regering bestaat in de samenleving een toenemende behoefte aan specialisatie. De huidige structuur van de rechterlijke macht maakt het niet mogelijk op alle terreinen van rechtspraak kwaliteit te bieden. De gerechtsbesturen moeten gereorganiseerd worden. De indeling van de politie, het Openbaar Ministerie en de rechtspraak moeten op elkaar aansluiten om effectiever en efficiënter te kunnen samenwerken.”

En natuurlijk voorziet onze regering in die behoefte van het volk met de wet Herziening Gerechtelijke kaart. En waarin voorziet de wet?

Het wetsontwerp voorziet in een ingrijpende reorganisatie van de rechterlijke macht. De sectoren waarin de rechterlijke werkzaamheden op de verschillende rechtsgebieden verricht worden – onder leiding van een rechter die deel uitmaakt van het bestuur – verdwijnen. Het bestuur van de gerechten wordt teruggebracht tot drie leden, waaronder een niet-rechter ten behoeve van de bedrijfsvoering. Het bestuur van ieder gerecht dient eigen reglementen op te stellen die voorzien in de organisatiestructuur van het gerecht en de taakverdeling binnen het bestuur om te bepalen welke soorten zaken op welke zittingsplaatsen behandeld zullen worden.

Ook het bestuur van de Raad voor de Rechtspraak wordt teruggebracht tot drie leden. Het College van Afgevaardigden – bestaande uit afgevaardigden van de gerechten, dat tot taak heeft de Raad voor de Rechtspraak te adviseren – wordt op termijn afgeschaft.”

“Het wetsontwerp houdt in dat de huidige negentien rechtbanken teruggebracht worden tot tien rechtbanken, en de huidige vijf gerechtshoven tot vier. Bijna de helft van de zestig rechtspraaklocaties worden gesloten, waardoor er 32 over zullen blijven. Slechts op de helft daar weer van zullen na de herziening nog rechters, secretarissen en griffiemedewerkers werkzaam zijn.”

Afgeschaft, teruggebracht, met met deze woorden is de macht gecentraliseerd. Kleine besturen die de zittende magistratuur naar goeddunken mogen inrichten en de taken mogen verdelen onder de rechters. Datzelfde is gebeurd met de staande magistratuur van officieren van justitie per 1 januari 2013.

op 27 maart 2012 stond in een artikel in de Volkskrant het volgende citaat van de Nederlandse Vereniging voor Rechtsspraak, waarvan 80 procent van de rechters en officieren van justitie lid is:

Nu al kan geconstateerd worden dat de gerechtsbesturen in toenemende mate ondergeschikt geraakt zijn aan de Raad voor de Rechtspraak en dat het rechtersambt ‘verambtelijkt’. Het besef dat de rechterlijke macht een van de drie machten vormen die gelijkwaardig is aan de twee andere machten waarop een democratie gebouwd is – de wetgevende en de uitvoerende macht – verdwijnt.

Het heeft niet mogen helpen.  Voortvarend hebben Ivo Opstelten en Joris Demmink de reorganisatie doorgevoerd.

En dan volgt nu het wetsvoorstel rechterlijke macht ,want de maatschappij, en dat zijn wij, willen dat foute rechters worden aangepakt. Natuurlijk! Maar door wie worden ze met deze wet dan aangepakt? Door een onafhankelijke instituut? Nee, door ambtenaren binnen justitie. Een kleine groep, die de macht in handen heeft dankzij de wet Herziening Gerechtelijke kaart. Met de volgende wet, die een zwaard van Damocles in zich herbergt, wordt het mogelijk om lastige rechters in het gareel te houden.

Minister Opstelten (Veiligheid en Justitie) heeft een wetsvoorstel naar de Tweede Kamer gestuurd dat de mogelijkheden verruimt om rechters bij ongeoorloofd gedrag of andere ongewenste situaties een passende maatregel op te leggen.

De onafhankelijkheid van de rechters, de officieren van justitie, wordt met de invoering van deze wetten steeds meer aan banden gelegd.

Maatregelen worden ingevoerd, liefst buiten het parlement om, die de controle geven aan een kleine groep binnen het ministerie van justitie en veiligheid over de totale groep. Maatregelen die waar nodig, wanneer de nood aan de man komt, voor (on)eigenlijke doelen kunnen worden ingezet, voor damage-control. Dat is het verhaal.