baybaşin en de verboden chocoladeletter

 

Dear mister Baybaşin,

I just got your letter

Daarnet kreeg ik uw brief

Do you remember the card that I wrote to you some time ago about my grandson when he was playing rugby and got injured? I told you that at that moment I got lost in my emotions. That also happened to me when I read your letter. I’m so thankful that you had the courage to let me know so exactly what it is, no more no less. Now I get the picture, the feeling what it must be for you. And I sincerely hope that the visitors on the website have had the same experience as I.

Kunt u zich de kaart herinneren die ik u stuurde een tijd terug over mijn kleinzoon toen hij gewond raakte tijdens een rugby wedstrijd? Ik vertelde u dat ik op dat moment even helemaal de kluts kwijt was. Dat gebeurde ook toen ik uw brief las. Ik ben zo dankbaar dat u de moed heeft om het me zo precies, niet meer en niet minder, te beschrijven. Nu krijg ik het beeld en het gevoel wat het voor u moet zijn. Ik hoop oprecht dat de bezoekers van de website dezelfde ervaring hebben gehad als ik.

I have another question for you. I began to send you my postcards in december 2011 because I read in an article on Boublog that they took away all your books and painting gear. So Boudine asked the visitors of her blog to send you a postcard, and I did, without knowing too much about the reason for you to be in prison. Wether is was rightful or not, I couldn’t understand why they did that. I thought it so cruel.

Ik heb nog een vraag voor u. Ik begon met het sturen van kaarten in december 2011 omdat ik in een artikel op Boublog las, dat ze alle boeken en schildergereedschappen hadden weggenomen. Boudine vroeg de bezoekers van haar blog om u een postkaart te sturen, en dat deed ik, zonder echt veel te weten waarom u daar in de gevangenis zat. Of het terecht was of niet, ik kon niet begrijpen waarom ze u dat aandeden. Ik vond het zo wreed.

You also mentioned in your letter the differences in house rules of the various prisons you were in. I experienced that myself because I used to send you a chocolate letter at Sinterklaas. In the other prison it was no problem, but in Norgerhaven they didn’t allow it. I even wrote a letter to the manager of the prison of Norgerhaven, if they would make an exception, and allow me to send to you a chocolate letter at Sinterklaas, but I never got an answer and it is really very difficult to get somebody of the staff at the telephone.

U had het ook over de verschillen in huisregels  in de gevangenissen waar u verbleef. Daar heb ikzelf ervaring mee, want ik stuurde u met Sinterklaas een chocoladeletter maar in Norgerhaven werd dat geweigerd. Ik heb nog een brief gestuurd naar de gevangenisdirecteur met het verzoek of ze een uitzondering wilden maken en mij toestaan om jaarlijks met sinterklaas een chocoladeletter te sturen, maar ik heb nooit een reactie ontvangen en het is erg moeilijk om iemand van de staf aan de telefoon te krijgen.

So I’m wondering now. Can you listen for instants to music? And what kind of music do you like to listen to, or don’t you? Could I for instants send you a musicplayer with your favourite music, without you getting into trouble? That is my question.

En nu vraag ik mij af. Mag u naar muziek luisteren? En naar welke muziek luistert u graag of houdt u daar niet van? Kan ik bijvoorbeeld een muziek speler met muziek waar u van houdt naar u sturen, zonder dat u dan in moeilijkheden komt?

Try to keep your spirit high, so do I, every day.

Lidy

ps: Overigens heb ik de laatste drie alinea’s weggelaten in mijn brief aan hem. Maar zo heb ik het wel gedacht en het is werkelijk zo gebeurd. En ik wil dat jullie lezers het weten!

For my english readers: in te real letter to Baybasin I only wrote the first alinea to him. But I did think the rest and it really happened. I wanted you to know that.