Baybaşin en de koninklijke uitweg

Pak me dan als je kan, het bewijs kun je toch niet krijgen. Een gemeen spel, binnen onze zogenaamde rechtsstaat, dat met Baybaşin in het grote onoverzichtelijke maatregelwoud van Nederland wordt gespeeld.

Inderdaad het NRC en de overige critici in het land kunnen er smalend over doen, maar Van der Plas zegt het juist: De dossiers (van het Turkse Openbaar Ministerie) blijven gesloten  voor het OM, omdat er tussen Nederland en Turkije een geheim akkoord is gesloten, een herenakkoord. Er zijn blijkbaar mensen in dit land die denken dat dergelijke akkoorden niet worden gesloten. Die gedachte getuigt alleen maar van een grenzeloze naiviteit. Dus NRC je mag voortaan de aanhalingstekens bij geheim wel weglaten.

Wat er dan aan dat geheime akkoord ten grondslag ligt daar  proberen we uiteraard achter te komen. Is het vanwege chantage?
Wie zal het zeggen, zou kunnen. Is het vanwege wederzijdse belangen in de Koerdische regio, met zijn rijkdommen aan olie en andere grondstoffen? Wie zal het zeggen, heel goed mogelijk. Is het vanwege het militair strategisch en tactisch en industrieel complex? Het is een mond vol, maar het kan. Is het vanwege verplichtingen in NATO verband? Wij weten het niet. Wij niet, maar de betrokken heren en jadames wel.

Wat wij wel kunnen constateren is dat: niemand van de ministerraad  in actie komt:

Geen spoedberaad plaatsvindt omdat de Turkse staat zo openlijk ons rechtssysteem schoffeert.

Nee:

Geen vragen in het Parlement, want ze zijn momenteel met krokusvakantie. Wat niet is kan misschien nog komen?

De Turkse ambassadeur wordt niet op het matje geroepen.

De minister van Buitenlandse zaken reist niet af naar Turkije om medewerking af te dwingen. Gaat wel naar Turkije voor de verdediging van het vrije woord.

Helemaal bizar wordt het als ik in de conclusie van Aben op het herzieningsverzoek van Baybasin het volgende lees:

“Turkije is een volwaardig lid van de internationale gemeenschap, maakt deel uit van talrijke internationale fora en is partij bij vele internationale verdragen waarbij de beginselen van de rechtsstaat en het respect voor de mensenrechten voorop staan. Er dient in het algemeen op te worden vertrouwd dat bij de samenwerking, gebaseerd op deze verdragen, Turkije vorenbedoelde uitgangspunten respecteert. In het kader van de criminaliteitsbestrijding wordt door de politie en het Openbaar Ministerie in Nederland op verschillende niveaus samengewerkt met de Turkse autoriteiten: Op basis van verdragsrechtelijke verplichtingen (o.a. het Europees Verdrag aangaande de wederzijdse rechtshulp in strafzaken van 1959) wordt over en weer rechtshulp verleend en ter uitvoering daarvan feitelijk samengewerkt om zo doeltreffend mogelijk de onderzochte organisaties strafrechtelijk te kunnen aanpakken. De mate van samenwerking is afhankelijk van de intensiteit en omvang van de activiteiten van de onderzochte criminele organisatie zowel in Nederland alsook in Turkije. Deze samenwerking verloopt over het algemeen naar tevredenheid, mede als gevolg van goede persoonlijke contacten.”

Maar dus niet als het om Demmink zelf gaat. De Turkse overheid wil niet ingaan op het rechtshulpverzoek van het OM en dus stokt het onderzoek.

De minister van justitie en veiligheid komt ook al niet voor zijn personeel op: Het was niks, het is niks en als het aan hem ligt wordt het nooit wat.

En nu is dan door Advocaat Generaal Aben, na vier jaar onderzoek, de hulp van een externe deskundige ingeroepen, die hij introduceerde als een deskundige die eens van een geheel andere invalshoek de problematiek kan benaderen. Een man met een out-of the-box thinking kwaliteit.

Ik heb even in het overheidsdeskundigheidsregister van het NRGD gekeken, of deze meneer Van den Heuvel daarin met zijn specifieke deskundigheid voorkwam, want de overheid stelt zeer strenge eisen:

Het register waarborgt en bevordert een constante kwaliteit van de inbreng van deskundigen in de rechtsgang. Het NRGD heeft een wettelijke basis, is onafhankelijk en transparant.


Dat moet toch wel geruststellend zijn voor Baybaşin en zijn advocaten, dat het NRGD-register een wettelijke basis heeft. Het liefst met algemene maatregelen van bestuur onder bestaande wetgeving. Welnu Hirsch Ballin gaf in 2009 het voorzetje en daarna was het een fluitje van een cent voor Demmink, Donner en Ivo.


Vanzelfspreken wordt eerst voor de wettelijke basis gezorgd. Zo wordt dat altijd gedaan in het kader van total control en gedwongen winkelnering in het bijzonder, immers alleen de deskundigen die door een strenge staatsscreening zijn gekomen mogen worden ingezet door OM, rechters en advocatuur. Probeer dan maar eens als verdediging contra expertise in te huren als die niet op deze lijst voorkomt.

Dan staat er:
-Bevordert een constante kwaliteit.
Dat klinkt ons toch als muziek in de oren.
-Is onafhankelijk en transparant.

Nou meer zal Baybaşin niet wensen, dat zal dan ook wel gelden voor de deskundigen. Een deskundige met een constante kwaliteit, die een onafhankelijke en transparante inbreng zal hebben in de rechtsgang, schitterend. Meer wil je niet.

De naam Van den Heuvel en  zijn expertise van: out of the box thinking als specifieke deskundigheid, is dus nog niet in het register opgenomen. Hoewel hij zelf vertelt dat hij wel door een toelatingscommissie is gegaan.

Het is zo’n nieuwe benaderingswijze, dat heeft tijd nodig. De staat geeft zichzelf uiteraard wel de ruimte en de tijd om zich te vernieuwen. En Aben heeft hoge verwachtingen van deze meneer. Bas van den Heuvel zelf ook want ik zag al wat zeer hoge bedragen voorbij komen: een half miljoen meen ik mij te herinneren. Toch is het een beetje angstige man. Hij wil namelijk net als Wilders beschermd worden, zo las ik.

Tja wat moeten we daar nu weer van denken. Misschien moet hij beschermd worden tegen zichzelf of tegen zijn angst? Hij zal toch niet die paar nette heren en dames bedoelen die de 26e januari 2015 de zaak tegen Wladimiroff bijwoonden? Er is een Turkse tolk die beweerde niet naar Nederland te willen komen om te getuigen, hij was niet bang voor Baybaşin maar voor de Nederlandse staat. Aben laat zich toch ook niet beschermen. Dus wat is die angst anders dan dat hij bang is voor wat hij gaat doen, moet doen, waarvoor hij is ingehuurd, voor de somma van een half miljoen, namelijk werken aan het slechtnieuwsgesprek dat Aben zelf niet durft te voeren.

Daarna wordt Baybaşin door onze jonge koning gratie verleend, de koninklijke uitweg. Dan mag Baybaşin met de staart tussen de benen, volkomen gemangeld door het Nederlandse gevangenis -en staatsregime, uitgekleed en berooid naar Turkije vertrekken, waar hem een warm welkom wacht. Dat is hem al eens eerder aangeboden door twee heren van de vreemdelingen politie uit Utrecht. In 2013 brachten de heren Visser en Majuhi hem, namens de minister van justitie, een informeel bezoek in de gevangenis om een Herenakkoord met hem af te sluiten. Het kwam er op neer dat Baybaşin dan alsnog uitgeleverd zou worden aan Turkije, waarmee ook een Herenakkoord was gesloten dat garandeerde dat zodra hij daar aankwam, op vrije voeten zou worden gesteld.

Zo doen de Heren en Jadames dat in Nederland.

Baybaşin en het bewijs van het gelijk

Wanneer je op valse gronden met verknipt bewijs, zoals Baybaşin is overkomen, wordt veroordeeld dan wil je weten: Waarom? Waarom hebben ze jou dat geflikt? Waarom ben jij bijvoorbeeld ontslagen? Waarom jij?

Maar past dat binnen ons rechtssysteem, waar de rechter oordeelt over het gelijk van één van de partijen, nadat die hun standpunten een tijdje onderling uitwisselden?

Reinier Bakels verwoordt het in een commentaar als volgt: “Rechters zijn gehouden om hun beslissingen niet alleen op:
1.deugdelijk bewezen feiten te baseren, maar ook op
2.een deugdelijke motivering vanuit wetgeving en jurisprudentie. “

Anders gezegd, de rechter gaat niet achter het waarom aan, de motieven, behalve als het hem/haar zo uitkomt vanwege opportunische redenen blijkt af en toe. Maar normaal gesproken buigt de rechter zich vanachter zijn bureau als een veredelde scheidsrechter over de stukken van aanklager en verdediging, met achter zich een rij wetboeken, stelt nog een paar vragen tijdens de zitting en wijst na het raadplegen van de wetteksten en wijs beraad het gelijk toe aan de één of de ander.

De waarheid, vertelden advocaten ( o.a. Spong, Moszkowicz en een heer uit Arnhem, waarvan mij de naam steeds ontschiet maar die ik oneerbiedig Pistolen Paultje* noem), Mr Theo Hiddema is de naam, de waarheid is in het recht niet aan de orde.

Dat was het unanieme oordeel van die advocaten eind vorige eeuw, in een voor mij bijzonder indrukwekkende en schokkerende documentaire van de VPRO. In elke aflevering stond een advocaat centraal die, onder een felle lamp gezeten, deze gewetensvraag, over de waarheid in het recht, moest beantwoorden.

De waarheid is in ons rechtssysteem dus niet aan de orde, maar het gelijk. Ik zou dat willen aanvullen met: Het bewijs van het gelijk.

De rechter bepaalt wie het bewijs mag leveren, welk materiaal of welke informatie het keurmerk bewijs krijgt en wat te licht wordt bevonden. Welke getuigen wel of niet worden verhoord. Echter zoals we meerdere malen hebben kunnen zien, worden ‘bewijzen’ ook in elkaar geknutseld, soms niet van echt te onderscheiden.

Voor wat betreft het bewijzen neemt het OM een voorkeurspositie in ten opzichte van de verdachte in een strafzaak. Je kunt het zelfs letterlijk zien in de rechtszaal, waar de aanklager op gelijke hoogte als de rechter, nog erger eigenlijk als je goed kijkt, boven de rechters uittorend zijn betoog mag houden, als ware hij de rechterhand van de rechter.  De verdachte met zijn advocaat bevinden zich op een lager nivo tegenover de rechter. Dat zijn de verhoudingen. Je ziet het gewoon voor je.

Ons rechtssysteem kan niet uit de voeten met het waarom van een veroordeling of de achterliggende motieven; kan niet uit de voeten met de waarheid an sich. Het gaat uit van bewijzen en bewijsvoering en dan mogen we hopen dat het bewijs niet in elkaar geknutseld is, zoals in het geval van Baybaşin.

Het bewijzen van het waarom of het motief achter een veroordeling is een moeilijke zo niet onmogelijke weg, laat staan als je zoiets als een complot wilt bewijzen. Een woord dat door Baybaşin en Van der Plas helaas zelf is geintroduceerd in 2007, zo valt te lezen in hun verdediging:

“5. Inmiddels is gebleken dat de vervolging van aangever is voortgekomen uit een complot tussen enerzijds Turkse “belanghebbende kringen”, waaronder hoge tot zeer hoge ambtenaren en zelfs ministers, anderzijds (onder meer) Nederlandse hoge tot zeer hoge (politie- en justitie-)ambtenaren.”

Dat was tactisch geen handige zet, gezien de ontwikkelingen daarna, want hoe zijn de tegenstanders er mee aan de haal gegaan en, zoals Wladimiroff recent, dat nog steeds doen.

Binnen ons rechtssysteem moeten we ons daarom richten op datgene waarop het is ingesteld, namelijk de ten laste legging: Baybasin zou leiding hebben gegeven aan een omvangrijke criminele organisatie, die handelde in heroïne, waarmee enorme sommen geld werden verdiend, en heeft opdracht gegeven tot het vermoorden van twee mensen. Het bewijs daarvan heeft het OM voor 99% gevonden in de afgeluisterde telefoongesprekken die hij voerde.

Maar hoe is het OM aan die ‘bewijzen’ gekomen? Alles wijst er op dat het bewijs in elkaar geknutseld is. Dat daar een complot, laten we voortaan maar spreken over een Herenakkoord, aan ten grondslag ligt gaat voor de ten laste legging te diep en te ver. Voor een parlementair onderzoek zou het zich uitstekend lenen, daar niet van. De ‘complotgekte’ die het woord helaas teweeg heeft gebracht in maatschappij, (alternatief) medialand, overheid en politiek wordt dankbaar aangegrepen om het herzieningsverzoek onder uit te halen. En dat nu is m.i. het grote probreem voor Baybaşin.

Gelukkig heeft advocaat Van der Plas dat op tijd ingezien en een aanvulling op het Herzieningsverzoek geschreven en  het boek van Ton Derksen ‘Verknipt bewijs’ als novum toegevoegd.

De vraag is nu wat Advocaat Generaal Aben van de Hoge Raad met de bewijsvoering enerzijds anderzijds doet. Hij zoekt en hij onderzoekt nu al vier jaar, heeft de hulp ingeroepen van allerlei deskundigen, maar of die het kunnen vinden, het bewijs van het gelijk, enerzijds anderzijds, dat is de vraag en de verrassing.

L.D. Broersma

intimidatie of zinloos geweld

De dag na de zitting belde Baybaşin mij om me te bedanken voor mijn aanwezigheid. Hij vertelde dat de bewakers hem deze keer correct en zelfs vriendelijk hadden bejegend: hij was niet geduwd en er werd niet aan hem getrokken zoals die keer in Den Bosch. Ik zei: “Dat is mooi”. Je zegt het en tegelijkertijd besef je dat het eigenlijk helemaal niet mooi is, maar diep triest.

Het bracht me onmiddellijk terug naar die dag, 11 april 2014, in Den Bosch, waar Lees verder intimidatie of zinloos geweld

Baybasin: politiek gevangen in Nederland

Baybaşin zelf zegt het! En dit is het verhaal over Baybaşin. Binnenkort verschijnt een nieuw boek van Rein Gerritsen over deze kwestie:

“In 1989 doet de Koerdische zakenman Huseyin Baybasin een boekje open over de nauwe samenwerking tussen de Turkse regering, het leger, de douane en de georganiseerde misdaad. Jaarlijks wordt er voor vijftig miljard dollar aan heroïne via de Balkan-route gesmokkeld naar Europa, met Nederland als belangrijkste doorvoerhaven. Nog tijdens de persconferentie wordt Baybasin gearresteerd. Als hij vrij komt, vlucht hij naar Groot-Brittannië, van waaruit hij, op 12 april 1995 te Den Haag, het Koerdische parlement in ballingschap opricht. De Koerdische vrijheidsstrijd brengt zowel de Nederlandse als de Turkse overheid in verlegenheid. De toetreding van Turkije tot de Europese Unie staat op het spel.

De beide landen besluiten al in 1989 Baybasins telefoon te tappen. De taps blijken zo belastend dat Baybasin levenslang krijgt wegens moord en drugshandel. Maar de taps blijken later vervalst, wat leidt tot een herzieningsaanvraag in de zaak Baybasin.

Is Baybasin een politieke gevangene? Filosoof Rein Gerritsen spitte de zaak uit. Het resultaat is een meeslepend verslag waarin Turkse en Nederlandse veiligheidsdiensten, politie, ministers, en topambtenaar Joris Demmink in het bijzonder, een dubieuze rol spelen. Spannend, smerig en helaas waar; het levensverhaal van de Turkse Koerd Huseyin Baybasin.”

ISVW-uitgevers, € 19,95 | 160 blz. | paperback | 14,5 × 21 cm | ISBN: | NUR:
730 | A-boek | april 2015

Toch eens een vraag gesteld aan Rein Gerritsen op twitter

De dialoog die daarop volgde:

Rein Gerritsen : B’s arrestatie en gevangenschap hebben niets van doen met bewijzen pro of contra, maar alles met politiek handjeklap.

Rein Gerritsen: Dus of mijn boek B uit gevangenschap helpt? Wel als de politiek van mening is dat we het IRT-debat over moeten doen. ldbroersma: Welnu met de huidige ontwikkelingen en onthullingen rond Teeven is dat wellicht een gouden moment!

Rein Gerritsen: Ik denk niet dat ik na de verschijning van het boek nog ergens welkom ben, maar ja. Noblesse oblige. ldbroersma: Maakt het wat uit als ik je zeg dat je bij mij altijd welkom bent?

Rein Gerritsen: Moet wachten met publicatie tot na Abens definitieve uitspraak in herziening.

ldbroersma: Je hebt geen vertrouwen in de herziening en toch moet je wachten? Van wie moet je dat?

Rein Gerritsen: Heeft te maken met documenten die dan pas vrijgegeven mogen worden.

ldbroersma: Dan vrees ik dat je lang kan wachten met je publicatie. Wat een slimmeriken! Iene miene mutte, Aben is aan zet. ldbroersma ‏:Dus je hebt de documenten bij Aben ingeleverd en toen stelde hij die voorwaarde, anders zou het niet meetellen in de herziening?

Rein Gerritsen: Nee, nee. Het gaat om justitiële documentatie. ldbroersma: ok, zit dat zo, dus jij wacht op het vrijkomen daarvan en daarna kun jij verder met je boek. Je hebt de inhoud ter inzage gehad.

ldbroersma: Maar hoe zit dat dan met de documenten die jijzelf hebt? Of zijn die niet van belang voor Baybasins herzieningsverzoek?

Rein Gerritsen: ‏ Nee, Tons boek is van belang voor herziening, het mijne niet. Ik beschrijf geen casus maar een probleem, groot probleem. ldbroersma: Een probleem dat samenhangt met de IRT affaire: drugs, moord, intriges, grote sommen geld op het hoogste niveau.

ldbroersma: Abens doel is de reputatie van de staat te beschermen Hij zal dan niet blij zijn met de komst van je boek! Betekent? ldbroersma: Betekent een reden meer om de eindconclusie mbt het herzieningsverzoek van Baybasin uit te stellen. Zoek een manier!  Dat laatste wat kort door de bocht, maar twitter heeft zo zijn beperkingen. Ik bedoelde te zeggen: zoek een manier om daarvan los te komen.

Hieronder het interview dat Talk2Myra vervolgens  in april 2015 had met Rein Gerritsen over dit boek:

Gelukkig heeft Rein Gerritsen kans gezien toch eerder, dan de uitspraak in het herzieningsverzoek van Baybasin, tot publicatie over te gaan:

Als nieuwe publicatiedatum wordt 10-10-2015 bij de diverse webwinkels genoemd. Ben een beetje voorzichtig, want de datum is keer op keer verschoven. Maar voorlopig ga ik er van uit dat we het boek op of omstreeks die datum tegemoet kunnen zien. Wel met blijkbaar een andere titel